BAROMETRI DIPLOMATIK

KOLONIALIZMI SERBOSLLAV MBI KOSOVĖN DHE MBI SHQIPĖRINĖ ETNIKE ĖSHTĖ KRIM NDĖRKOMBĖTAR!

  

Prof.Dr. Mehdi HYSENI

Pse politika kozmopolitike shqiptare pėr motive tė pakuptueshme e heshtė problemin e pazgjidhur kolonial shqiptar nė Ballkan ėshtė ēėshtje nė vete dhe pėr vete, mirėpo shkenca shqiptare nuk e gėzon njė “privilegj” tė kėtillė mbi asnjė bazė qoftė morale, qoftė politike a ashkencore. Pėrkundrazi, e ka pėr detyrė jo vetėm qė ta korrigjojė, ta ndėrtojė, por edhe ta artikulojė njė politikė tė kėtillė mbi baza shkencore, strategjike, politike dhe kombėtare. Ēėshtja koloniale shqiptare nė Ballkan, nuk ėshtė vetėm ēėshtje monopoli e elitave politike zyrtare shqiptare dhe e bizneseve tregtare, por edhe e shkencės, e inteligjencies dhe e gjithė shqiptarėve brenda dhe jashtė Shqipėrisė Etnike.

Si politika e “lartė”, ashtu edhe shkenca “e dremitur” shqiptare nuk kanė asnjė arsye tė qėndrueshme, qė nė vend se ta quajnė, dhe ta stigmatizojnė me emėr tė vėrtetė kolonialzimin serbosllab mbi Shqipėrinė Etnike, tė pėrdorin eufemizma tė ndryshėm politikė dhe apolitikė, tė cilėt jo vetėm se e abstrahojnė, por edhe e justifikojnė fenomenin e kolonializmit serbosllav para politikės ndėrkombėtare. Thjesht, pėrderisa politika zyrtare shqiptare nė asnjė kėrkesė tė saj, nuk e parashtron me theks tė posaēėm problemin e kolonializmit serbomadh mbi Kosovėn dhe tokat e tjera shqiptare, domethėnė ai me vetėdije tė plotė heshtet, pėrkatėsisht nuk ekziston fare si i tillė. Andaj, me arsye shtrohet pyetja, pse dikush tjetėr, tė dalė, dhe tė pohojė para botės, se nė Kosovė dhe nė viset e tjera autoktone shqiptare sundon terrori dhe kolonialzimi sllav, kur ne, kemi plotėsisht tė drejtė dhe, fundja e kemi pėr detyrė, qė vetė ta luftojmė dhe ta bėjmė ēėshtje nė mėnyrė permanente para bashkėsisė ndėrkombėtare kėtė dukuri tė shėmtuar tė botės sė qytetėruar. Meqė, tė gjithė jemi nė dijeni se nė Ballkan, nuk mbretėron kurrfarė “terrorizmi shqiptar”, por kolonializmi terrorist serbosllav, atėherė pse po i mbyllim sytė para ndėrrimit dhe imponimit tė tė kėsaj teze famėkeqe dhe akuzuese, (edhe politika, edhe shkenca shqiptare) tė cilėn propaganda shoviniste serbomadhe sllave po e pėrdorė si instrumentin mė tė pėrshtatshėm politik , jo vetėm pėr t’i murkulluar tė gjitha mėkatet dhe veprat gjenocidale shekullore tė kryera ndaj shqiptarėve dhe Shqipėrisė Etnike, por edhe pėr t’i “rinovuar” ato si “vlera demokratike” nė favor tė trendeve mė tė reja tė integrimeve rajonale ballkanike dhe evropiane.

Derisa heshtim, dhe e sakrifikojmė nė mėnyrė iracionale tė vėrtetėn historike shqiptare, atėherė nolens volens armiku kolonialist serbosllav kėtė po e kapitalizon nė favor tė politikės sė tij, si shprehje tė “ ligjshme” dhe, si tė “ drejtė pushtuese” mbi Kosovėn dhe Shqipėrinė Etnike, e cila me ēdo kusht (sikurse gjatė historisė sė deritashme falsifikatore 1878-1999), duke mos zgjedhur mjete as metoda, as aleatė ( ballkanikė, lindorė a perėndimorė evropianė), por vetėm duke marrė pėr bazė gojėdhanat, legjendat, mitologjinė “ e ligjshme”, tė shkruara nga “klerikėt e baltės”, si edhe fenomenin e shpifur “terrorizėm shqiptar”, po orvatet ta anulojnė tė drejtėn e natyrshme historike tė ligjshme-tė drejtėn e vetėvendosjes sė shqiptarėve pėr tė dalė nga kthetrat e pėrgjakshme tė kolonializmit dhe tė imperializmit shekullor sllav nė Ballkan. Mirėpo, tė gjitha kėto pėrpjekje tė diplomacisė dhe tė propagandės sė regjimit tė egėr kolonialist sllav, qė shqiptarėt dhe territoret e tyre etnike, t’i mbajė edhe mė tej me dhunė nėn jursidiksionin kolonial, ligjėrisht, sipas sė drejtės ndėrkombėtare dhe rendit juridik pozitiv ndėrkombėtar, janė tė dėnueshme, se pėrbėjnė vepėr penale(krim) ndėrkombėtar. Kėtė postulat tė sė drejtės ndėrkombėtare, e di mirė edhe politika dhe shkenca serbe, (sikurse qė e dijnė, edhe mė mirė, edhe aktorėt kryesorė tė bashkėsisė ndėrkombėtare, mirėpo nuk janė tė gatshėm, as tė vullnetshėm qė atė ta vėjnė nė “rend dite”, si rrjedhim i mungesės dhe i miopisė sė forcės centrifugale tė politikės shqiptare, e cila dita-ditės po vetėviktimiozhet dhe po shterohet, duke “vrapuar” , qė tė zėrė “trenin e fundit” tė standardizimive teknike dhe tė integrimeve hibride rajonale, tė cilat pėr nga pėrmbajtja e tyre nė afat tė gjatė, pėrjjashtojnė mėvetėsimin dhe tė drejtėn e vetėvendosjes sė Kosovės dhe tė Shqipėrisė Etnike nė favor tė politikės dhe tė sundimit tė kolonializmit serbosllav)) gjatė historisė sė deritashme tė marrėdhėnieve shqiptare-serbe, asnjėherė nuk e ka pranuar kėtė tė vėrtetė shkencore, dhe se nuk ėshtė duke e pranuar, as sot, nė shekullin XXI, sepse kundėrveprimi i politikės sė jashtme dhe i diplomacisė, si dhe i shkencės shqiptare nė mohimin e sė “drejtės pushtuese” serbomalazeze ndaj tėrėsisė sė Shqipėrisė Etnike, nė vijimėsi ka qenė dhe, sidomos sot ėshtė tejet heterogjen dhe i zhbalancuar, qė fatkeqėsisht i ngjet njė anijeje tė fundosur nė ceklinė, si pasojė e avarisė sė “motorit tė brendshėm” tė saj. Kjo ka pėr pasojė pėrēarjen dhe mosunitetin e politikės sonė shqiptare, nė veēanti qė nga gjysma e dytė e shekullit XX.

Kosova, as Shqipėria Etnike, nuk janė kundėr intgerimit evropian,

por kundėr mohimit tė lirisė dhe tė vetėvendosjes sė tyre nga kolo-

nializmi dhe hegjemonizmi sllav nė Ballkan

Nė ēdo mėnyrė janė iracionale dhe tė papranueshme tė gjitha anatemat dhe akuzat, qė po i bėhen politikės strategjike afatgjatė tė Frontit pėr Bashkimin Kombėtar Shqiptar(FBKSH), sė kėndejmi edhe krahut tė saj ushtarak tė Aramatės Kombėtare Shqiptare(AKSH), se kėto dy struktura janė ndėr eksponentėt dhe barriera kryesore, qė po tentojnė, tė fusin “mish tė egėr” nė projektet e integrimit dhe tė pajtimit tė politikave zyrtare shqiptare me politikat “demokratike-paqėsore” tė regjimeve kolonialiste sllave (Serbia, Mali i Zi, FYROM-i dhe Greqia). Pikėrisht ky keqinterpretim dhe sofistikim politik si nga spektri i politikės kozmopolite shqiptare, ashtu edhe i politikės pushtuese hegjemoniste sllave, i favorizuar nga disa qarqe tė caktuara tė diplomacisė ndėrkombėtare, jo qė vė nė dyshim ekzistencėn dhe veprimin politiko-ushtarak tė FBKSH-sė dhe tė AKSH-sė, madje, duke e deklaruar kėtė tė fundit nė mėnyrė arbitrare dhe jo tė ligjshme si “organizatė terroriste” nga ana kryeadministratorit tė UNMIK-ut, Mihal Shtajner, por drejtpėrdrejt dhe tėrthorazi kėrkohet “disiplinimi afatgjat i kurrizit” tė politikės shqiptare, dhe tė shqiptarėve si brenda kufijve tė Shqipėrisė Etnike, ashtu edhe nė tėrė diasporėn, nė mėnyrė qė tė heshtin problemin e terrorit dhe tė gjenocidit kolonial sllav, dhe tė pajtohen me vetėkapitullimin. Domethėnė, pėrveē tezės sė konstruktuar serbomadhe “Shqipėria e madhe”, poltika shqiptare dhe shqiptarėt nė tėrėsi, nė “mėnyrė demokratike” po detyrohen, qė tė pranojnė edhe tezėn mė tė re imputuese “terrorizimi shqiptar”, tė shpifur dhe tė montuar nga politika propagandistike e Unionit tė SMZ-sė. Heshtja dhe moskundėrshtimi i prerė i kėsaj teze famėkeqe nga politika kozmopolite, shkenca dhe intelegjencia shqiptare, drejtpėrdrejt dhe tėrthorazi do tė thotė vetėvrasje kolektive pėr popullin shqiptar.

Shembull konkret i prologut tė njė kapitullimi para tezės “terrorizmi shqiptar”, ėshtė “vlerėsimi” i njėanshėm i Armatės Kombėtare Shqiptare(AKSH), i bėrė nga ana e kryeshefit tė UNMIK-ut, Mihael Shtajner. Ligjėrisht, sipas rregullave dhe normave tė sė drejtės ndėrkombėtare, AKSH-ja nuk mund tė trajtohet si “organizatė terroriste”, pėr shkak se pėrmbajtja e Programit tė saj ka plotėsisht karakter tė lėvizjes ēlirimtare kombėtare, qė synon ta luftojė sundimin ekzistues kolonial serbosllav mbi trojet etnike shqiptare dhe mbi Kosovėn. Prandaj, ekzistenca dhe veprimet e AKSH-sė, duhet tė konsiderohen tė ligjshme, sepse janė tė ndėrlidhura drejtpėrdrejt dhe zhdrejtazi edhe me dispozitat e Kartės sė bashkuar tė OKB-sė, Neni 1, paragrafi 2 si njė nga objektivat parėsore tė kėsaj Organizate universale ndėrkombėtare, ku thuhet: “ Tė zhvillohen marrėdhėnie miqėsore ndėrmjet popujve, tė mbėshtetura nė respektimin e parimeve tė barazisė dhe tė vetėvendosjes, dhe tė ndėrmirren masa tė tjera, tė pėrshtatshme pėr konsolidimin e paqes botėrore.”(The United Nations Charter, article 1, paragraph 2). Nė pėrputhje me pėrmbajtjen e kėtij paragrafi, si dhe tė konventave e marrėveshjeve tė tjera ndėrkombėtare, qė pėrbėjnė lėndėn e sė drejtės ndėrkombėtare publike, ėshtė konceptuar edhe Programi dhe aktet e tjera normative formale tė tė FBKSH-sė dhe tė AKSH-sė. Veprimet e AKSH-sė (pavarėsisht nga dėshira e vrasėsve tė shqiptarėve dhe e tjetėrsimit tė territoreve tė tyre etnike), ligjėrisht, nuk mund tė cilėsohen si “terroriste”, sepse nuk kanė asnjė lidhje me “aktet terroriste”, por quhen akte tė luftės guerile nacionalēlirimtare, qė janė nė funksion tė drejtpėrdrejtė tė luftės antikoloniale pėr t’i ēliruar tė gjitha territoret e tyre jovetėqeverisėse, tė cilat edhe sot janė pronė koloniale e Serbisė, e Malit tė Zi, e FYROM-it dhe e Greqisė. Kėtė klauzolė ligjore tė sė drejtės ndėrkombėtare (qė favorizon lėvizjet nacionalēlirimtare antikoloniale, e sė kėndejmi edhe Armatėn Kombėtare Shqiptare),zoti Mihael Shtajener nuk e ka marrė nė konsideratė fare. Prandaj, nė kuptimin juridik tė sė drejtės ndėrkombėtare, shpallja si “organizatė terroriste” e AKSH-sė, ėshtė plotėsisht antiligjore, sepse as shkakun, as pasojėn, kryeadministratori M. Shtajner, nuk i ka vendosur brenda kornizės sė ligjshme si mjet politik dhe tė luftės ēlirimtare kombėtare tė AKSH-sė dhe raportit tė saj ndaj varėsisė sė kolonializmit tė Unionit Serbomalazez mbi Kosovėn, edhe pse territori i saj pėrkohėsisht ėshtė i ndėrkombėtarizuar nga ana e bashkėsisė ndėrkombėtare. Si rrjedhojė e shpėrfilljes sė parimeve dhe tė normave tė korpusit tė sė drejtės ndėrkombėtare ndaj qasjes sė lėvizjeve nacionalēlirimtare dhe kolonializmit, politika dhe propaganda subversive e Beogradit, (tė favorizuara nga njė potez i papeshuar politik i z.Mihael Shtajner, i cili si tė vetmin pretekst “me bazė ligjore” e ka marrė aksionin diversant tė luftės guerile tė AKSH-sė, lidhur me hudhjen nė erė tė njė ure hekurudhore, qė lidhė Kosovėn Veriore me Serbinė) e kanė vėnė “jashtė ligji” drejtėsinė dhe tė drejtėn legjitime tė AKSH-sė, qė tė veprojė kundėr terrorit kolonial serbomalazez nė Kosovė, dhe nė hapėsirat e tjera tė Shqipėrisė Etnike. Ndėr tė tjera, njė cilėsim i kėtillė brutal politik dhe krejtėsisht antiligjor ndaj AKSH-sė, ėshtė nė kundėrshtim edhe me jetėsimin, me njohjen dhe me riafirmimin e sė drejtės sė vetėvendosjes sė popujve dhe vendeve tė kolonozuara (e nė rastin konkret kėto tė drejta dhe parime tė sė drejtės ndėrkombėtare, janė tė domosdoshme qė tė zbatohen edhe ndaj Kosovės dhe ndaj Shqipėrisė Etnike, sikurse qė ishin tė efektshme nė praktikėn e deritashme 50-vjeēare tė OKB-sė, me rastin e ēlirimit tė mė se njėqindė shteteve nė Kontinentin e Afrikės, tė Azisė dhe tė Amerikės Latine), tė sanksionuara nė rezolutat e OKB-sė, siē janė, ndėr tė tjera edhe : Rezoluta 2105(XX), pjesa X :” Thėrret tė gjitha shtetet, qė t’u sigurojnė ndihmėn morale dhe materiale lėvizjeve nacionalēlirimtare nė territoret e okupuara koloniale. Ndėrkaq, sipas pjesės XII tė kėsaj Rezolute, kėrkohet qė fuqitė koloniale t’i heqin tė gjitha bazat, objektet dhe instalimet ushtarake nga territoret e kolonizuara, dhe tė pėrmbahen nga ndėrtimi dhe dislokimi i atyre tė rejave.”(Rezoluta 2105 (XX) e miratuarar nga Asambleja e Pėrgjithshme e Kombeve tė bashkauar, mė 20 dhjetor 1965); sipas rekomandimit juridik tė kėsaj Rezolute, janė tė detyruar tė veprojnė edhe pushuesit kolonialistė serbomalazezė, maqedonė dhe grekė, duke hequr dorė pėrfundimisht nga ēdo formė e terrorizmit dhe e militarizmit kolonial nga Kosova dhe Shqipėria Etnike(Rezoluta 2105 (XX), e miratuarar nga Asambleja e Pėrgjithshme e Kombeve tė bashkauar, mė 20 dhjetor 1965); Rezoluta 2865(XXVI) pėr implementimin e kėrkesės sė Papua Guinesė sė Re “ pėr pavarėsi dhe bashkim kombėtar nė njė shtet tė vetėm politik dhe territorial.”(Rezoluta 2865(XXVI), e miratuar nga Asambleja e Pėrgjithshme e Kombeve tė Bashkuara mė 20 dhjetor 1971); Rezoluta 637(VII) E drejta e vetėvendosjes sė popujve dhe kombeve, e miratuar mė 16 dhjetor 1952 nga Asambleja e Pėrgjithshme e Kombeve tė Bashkuara dhe Rezoluta 1514 (Deklarata pėr njohjen e pavarėsisė popujve dhe vendeve koloniale”) e miratuar nga Asambleja e Pėrgjithshme e Kombeve tė Bashkuara, mė 14 dhjetor 1960, e cila sikundėr edhe rezolutat e konventat e tjera ndėrkombėtare qė kanė tė bėjnė me tė drejtėn e vetėvendosjes, apelon dhe rekomandon qė, nė mėnyrė imediate t’i jipet fund krimit kolonial, edhe pa dėshirėn dhe, pa pėlqimin e shteteve kolonizatore, sepse vetėm kėsisoj mund tė vijė nė shprehje realizimi i tėrėsishėm ligjor i pavarėsisė dhe i sė sė drejtės sė vetėvendosjes.

Abuzimi flagrant i dispozitave tė Kartės sė Kombeve tė Bashkuara dhei sė drejtės ndėrkombėtare publike, qė i referohen lėvizjeve nacionalēlirimtare antikolonialiste dhe tė sė drejtės sė vetėvendosjes, passjell edhe pėrgjegjėsinė ndėrkombėtare(international liability), sikurse qė ėshtė rasti konkret me shtetet kolonialiste shtypėse : Serbia , Mali i Zi, FRYOM-i dhe Greqia, tė cilat pėr shkak tė aneksimit dhe tė sundimit kolonial tė mėtejmė me dhunė tė Kosovės dhe tė territoreve tė tjera tė Shqipėrisė Etnike(1912- 2003), kanė kryerė vepėr penale ndėrkombėtare (international criminal act).

Aktorė tė krimeve erga omnes nė Shqipėrinė Etnike

janė SMZ-ja, FYROM-i dhe Greqia, e jo kursesi AKSH-ja

Pėr t’i bindur aktorėt sllavė (Serbinė, Malin e Zi, Greqinė dhe FYROM-in), se vetė janė ushtrues dhe bartės kryesorė tė terrorizmit dhe tė krimeve ndėrkombėtare mbi popullatėn e pafajshme shqiptare dhe mbi tokat e tyre stėrgjyshore tė Shqipėrisė Etnike, erga omnes krime kėto qė pėrveē rrezikimit tė marrėdhėnieve ndėrshtetėrore rajonale, pa dyshim rrezikojnė edhe paqenė e sigurinė ndėrkombėtare, ėshtė e domosdoshme, qė tė shėrbehmi (briefli) vetėm me gjuhėn dhe fuqinė e argumenteve shkencore historike, juridike dhe politike. Sipas Nenit 19, pika 2 tė Projektrregulloreve tė Komisionit tė sė Drejtės Ndėrkombėtare, krim ndėrkombėtar konsiderohet: “ vepra e kundėrligjshme ndėrkombėtare e ndonjė shteti, qė rezulton si pasojė e shkeljes sė detyrimit ndėrkombėtar, i cili ka rėndėsi tė jashtėzakonshme pėr mbrojtjen e interesave kryesore tė bashkėsisė ndėrkombėtare, cenimi i sė cilės njihet (sanksionohet) si krim nga ana e kėsaj bashkėsie nė tėrėsinė e saj tė pėrkufizuar. Pėrpos pikave 2 dhe 3 tė Nenit 19, tė theksuar, edhe sipas rregullave nė fuqi tė sė drejtės ndėrkombėtare, krime ndėrkombėtare pėrbėjnė edhe: (i) cenimi flagrant i ndonjė detyrimi ndėrkombėtar me rėndėsi tė veēantė pėr ruajtjen e paqes dhe tė sigurisė ndėrkombėtare, si dhe detyrimet qė ndalojnė agresionin; (ii) shkelja e rėndė e sė drejtės sė vetėvendosjes sė popujve, si dhe e atyre tė drejtave, qė e dėnojnė krijimin dhe sundimin me forcė tė zotėrimit kolonial; (iii) mosrespektimi i normave qė sanksionojnė robėrinė, aparteidin dhe gjenocidin; (iv) shpėrfillja e normave qė kanė tė bėjnė me mbrojtjen dhe me ruajtjen e ambientit tė njeriut, si dhe tė atyre qė e ndalojnė ndotjen masive tė atmosferės dhe tė deteve.”( Yearbook of the International Law Commission,1975, vol.II, p.55-59; Yearbook of the ILC, 1980, vol.II, part 2, p.30; “State Responsibility and the Unmaking of International Law”: in Harvard International Journal, no.29, 1988, p.1; “International Responsibility” by E. Jimenez de Arechaga, in Manual of Public International Law, London, 1968, p. 531, 534).21

Sa mė sipėr, sipas rregullave dhe normave tė sė drejtės ndėrkombėtare, ndėr tė tė tjera, krime ndėrkombėtare konsiderohen: “agresioni, zotėrimi kolonial me forcė, gjenocidi, robėria dhe aparteidi, si dhe piratėria nė detin e hapur(sipas sė drejtės klasike ndėrkombėtare).” (G.Gilbert, “The Criminal Responsibility of States”, ILC(39), 1990, p.345; )

Pėr t’i rikujtuar kryerėsit-atavistė sllavė (si dhe mbėshtetėsit e tyre, tė brendshėm dhe tė jashtėm) se tė gjitha kėto lloje tė krimeve antishqiptare dhe antinjerėzore i kanė kryerė ndėr shekuj nė dėm tė shqiptarėve dhe tė Shqipėrisė Etnike, si dhe nė dekadėn e fundme tė shekullit XX (1989-1999) e deri mė sot tė fillimshekullit XXI (2003), ėshtė e domosdoshme, qė tė japim njė kronologji shumė tė shkurtėr faktografike tė historisė poilitike dhe gjeopolitike, tė etapave mė karakteristikie tė procesit tė kolonizimit dhe tė aneksimit tė gjysmės (50%) sė kombit shqiptar dhe tė territorit indigjen tė Shqipėrisė Etnike nga ana e Serbisė, e Malit tė Zi, e FYROM-it dhe e Greqisė.

S’ka dyshim se, rrėnjėt e sė keqes sė kolonializmit tė shteteve tė theksuara serbosllave, kanė zėnė tė shtrihen nė thellėsinė dhe nė gjerėsinė e tokės etnike shqiptare definitivisht ( de facto dhe de jure) qė nga vendimet famėkeqe antishqiptare tė Kongresit tė Berlinit (1878), kur fuqitė e mėdha evropiane gjysmėn e territorit tė Shqipėrisė Etnike ia dhuruan “sihariq” Serbisė (Kurshumlinė, Bllacėn, Vranjėn, Leskovikun, Nishin, Preshevėn, Bujanocin, Medvegjėn, Kosovėn, Shkupin, Tetovėn, Strugėn, Dibrėn, Kumanovėn, Manastirin, Ohrin dhe tėrė rajonin e Pollogut); Malit tė Zi (Plavėn, Gucinė, Hotin, Grudėn, Ulqinin dhe Tivarin); Greqisė ( Ēamėrinė etj.). Duhet tė nėnvizojmė se, pėrveē jetėrsimit tė paligjshėm tė gjithė kėtij territori kompakt shqiptar, Serbia dhe Mali i Zi, nė tė njėjtėn kohė, bėn spatrimin etnik tė shumicės sė kėtyre trojeve, nė veēanti tė trevave tė Kosovės Lindore, duke i vrarė, duke i djegur dhe, duke i shpėrngulur shqiptarėt nga vatrat e tyre ilirike-arbėrore. Pėr tė realizuar kėtė projekt gjenocidal antishqiptar, Serbia dhe Mali i Zi, nė veēanti pėrfitojnė nga transaksionet e Perandorisė Osmane (sulltanėt e sė cilės, pa kurrfarė tė drejte morale, as ligjore ia patėn “bėrė teslim” Serbisė dhe Malit tė Zi hiq mė pak se 50% tė vilajetit shqiptar. Mirėpo, serbėt dhe malazezė, qė sot, e 100 vjet tė shkuara, nė asnjė mėnyrė, nuk janė treguar mirėnjohės as ndaj sulltanatit, as ndaj Turqisė sė sotme. Pėrkundrazi, i konsiderojnė armiqė sikurse edhe shqiptarėt, natyrisht, duke i ndėrruar tezat edhe nė kėtė rast konkret dhe, duke e vėnė nėn hipotekė tė derisotme tė “Sėmurin e Bosforit”, kinse, pėr shkak tė simetrisė fetare, i ka favorizuar shqiptarėt nė disfavor tė bizantit mesjetar ortodoks. Kjo akuzė ėshtė aq vulgare dhe transparente, saqė nuk meriton elaborim tė mėtjemė, sepse vetė fakti qė, edhe sot e asaj dite , shqiptarėt dhe tokat e tyre ende kanė ngelur nėn “kurorėn” mizore tė ortodoksizmit kolonial serbomalzez, sheshit dėshmon se religjoni islam dhe pushteti sundimtar anadollak 500-vjeēar, ka qenė me “trup dhe me shpirt” nė anėn e favorizimit tė elementit serb ortodoks, e jo tė shqiptarėve, nė asnjė mėnyrė. Fatkeqėsisht, historia e ka dėshmuar tė kundėrtėn. Sikur tė kishte qenė ashtu, siē pohojnė tezat e paqėndrueshme tė politikės, tė kuazishkencės dhe Kishės Ortodokse Serbe, Shqipėria Etnike, do ta kishte lirinė dhe pavarėsinė e saj, qė nga Kongresi i Berlinit, 1878) dhe tė fuqive tė mėdha evropiane. Kėtė e provon edhe krijimi i Lidhjes sė Prizrenit (1878) si antitezė historike, kombėtare dhe politike e pezullimit praktik tė vendimeve tė padrejta tė Kongresit tė Berlinit nė copėtimin, aneksimin dhe nė pushtimin kolonial tė trojeve etnike shqiptare. Mirėpo, aspiratat dhe lufta ēlirimtare kombėtare e Lidhjes sė Prizrenit pėr t’i rikthyerė terrioret e saj nė zotėrimin e titullarit tė ligjshėm historik-shqiptarėve, ngelin tė pakurorėzuara, pėr shkak tė thyerjes sė saj ushtarakisht nga Perandoria Osmane, si dhe nga Rusia dhe aleatėt e saj. Kjo pati pėr pasojė qė, nė vazhdimėsinė e mėpastajme historike, gjysma e shqiptarėve dhe e Shqipėrisė Etnikie tė mbetet koloni e Serbisė, e Malit tė Zi, e Greqisė (nė kohėn mė tė re, qė nga viti 1990-2003) dhe e FYROM-it.

Etapa e dytė e “rikonfirmimit “ (pėrmes reprezalieve dhe gjenocidit) tė kolonizimit tė Shqipėrisė Etnike nga ana e imperialistėve serbosllavė, fillon tė intensifikohet nga shtatori i vitit 1912, si dhe nga gushti i vitit 1913, si rrjedhim i vendimeve tė kundėrligjshme historike tė Konferencės sė Londrės (dhjetor 1912- gusht 1913), sipas tė cilave Serbisė, Malit tė Zi dhe Greqisė “ligjėrisht” iu dhurua 50% e territorit autokton shqiptar, tė cilin status kolonial serbosllav e ka edhe sot Shqipėria Etnike. Gjtihashtu, vitet 1918-1919, shėnojnė etapėn e tretė tė kolonizimit tė Shqipėrisė Etnike, sepse Mbretėria Serbe-Korate-Sllovene, pėrmes krimeve tė terrorit gjenocidal, tėrėsinė terriotirale dhe tė popullatės sė saj shqiptare, e pėrthithin brenda kufijve shetėtorė serbomalazez. Njė akt i kėtillė kriminal (sipas sė drejtės ndėrkombėtare) ndėrkombėtar i Mbretėrisė Serbe-Kroate-Sllovene ėshtė i dėnueshėm edhe sipas neneve 20 dhe 22(4) tė Koventės sė Lidhjes sė Kombeve(1919). Po ashtu, edhe gjatė viteve 1919-1941, shfaqet etapa e katėrt e koloniazimit tė Shqipėrisė Etnike nga Mbretėria Jugosllave ( de facto dhe de jure Serbia e Madhe, kufijtė kolonialė tė sė cilės mėpastaj, qė nga viti 1945, i trashėgoi edhe Jugosllavia Socialiste(Serbia e Madhe) e Josip.B.Titos, e Dobrica Qosit, e Slobodan Milosheviqit, dhe e Vojsilav Koshtunicės), qė njėkohėsisht ishte nė kundėrshtim flagrant me Konventėn e theksuar tė Lidhjes sė Kombeve, sepse zyrtarisht, ajo deklarohet dhe trajtohet si koloni jugosllave, e cila popullohet me kolonistėt serbė dhe me malazezė, boshatiset duke i vrarė dhe, duke i shpėrngulur me dhunė, me terror dhe me gjenocid me qindra e mijėra shqiptarė kryesisht nė Turqi.

Duke filluar qė nga Lidhja e Prizrenit(1878) e deri me pėrfundimin e Luftės sė Dytė Botėrore, shqiptarėt kanė zhvilluar kryengritjet dhe luftėrat e rezistencės kundėr kolonmizimit dhe rikolonizimit tė Shqipėrisė Etnike, kėtė e dėshmon edhe Rezoluta e Konferencės Nacionalēlirimtare e Bujanit, mė 2 janar 1944, sipas sė cilės Kosova pėrkufizohej si shtet sovran dhe pjesė e pandashme e Shqipėrisė Etnike. Mirėpo, (pjesėrisht, Qeveria e Pėrkoshshme Shqiptare e Vlorės sė Ismail Qemalit, 28.XI.1912) nuk kanė arritur qė t’i kurorėzojnė objektivat dhe imperativin e tyre tė ēlirmit, tė ribashkimit dhe tė pavarėsisė sė plotė politike, kombėtare dhe terrioriale, pėr shkak tė agresioneve dhe ndėrhyrjeve invaduese militariste tė vendeve fqinje sllave, tė ndihmuara drejtpėrdrejt nga Perandoria Osmane, Rusia dhe Franca. Tė gjitha fazat historike-politike tė pushtimit kolonial tė Shqipėrisė Etnike nga ana e Serbisė sė Madhe, dhe e vendeve tė tjera fqinje sllave (FYROM-i dhe Greqia), sipas Kartės sė Kombeve tė Bashkuara dhe tė sė drejtės ndėrkombėtare, pėrbėjnė krim ndėrkombėtar, qė nė vijimėsi karakterizohet nga koherenca e gjenocidit, e agresionit, e terrorizmit, e aprateidit dhe e kolonializmit.

AKSH-ja ėshtė antitezė e kolonializmit shekullor sllav,

dhe kundėr ēdo fundamentalizmi terrorist vendor dhe ndėrkombėtar

Po qe se analizojmė vėmendshėm dhe me objektivitet retrospektivėn historike tė tė gjitha kryengritjeve dhe luftėrave tė lėvizjeve ēlirimtare kombėtare shqiptare kundėr hegjemonizmit dhe kolonializmit serbomadh sllav, duke filluar qė nga Lidhja e Prizrenit (1878), lėvizjet kaēake(1912-1941), UĒK-ja, UĒPB-ja, UĒK-ja e deri te AKSH-ja, do tė shohim se historiografia, politika e tė gjitha regjimeve serbomalazeze sllave (bizantine, monrakiste, mbretėrore, socialiste, komuniste, fashiste, diktatoriale-demokratike) dhe Kisha Ortodokse Serbe, tė gjitha kėto lėvizje ēlirimatre kombėtare shqiptare, antikolonialiste dhe antisllave , i ka quajtuar “terroriste”, “ turko-fundamentaliste islamike”, “separatiste” dhe “shqiptaromėdha”. Edhe sot, kėto janė ndėr armėt kryesore strategjike dhe taktike tė politikės, tė shkencės dhe tė Kishės Ortodokse Serbe, qė rrumbullakėsojnė “teknologjinė” e propagandės subversive-ndėshkuese dhe tė diplomacisė ushtarake kundėr luftės sė drejtė ēlirimtare kombėtare antikolonialiste, edhe tė Armatės Kombėtare Shqiptare(AKSH-sė), edhe tė Frontit pėr Bashkimin Kombėtar Shqiptar (FBKSH). Mirėpo, pavarėsisht nga lakmia e shfrenuar paranoide e politikės kolonialiste serbomadhe, qė shqiptarėt dhe Shqipėrinė Etnike, t’i mbajė edhe mė tej si “pasuri legjitime” tė saj, duke e pėrdoruar parullat e rreme dhe demogagjike para bashkėsisė ndėrkombėtare, se AKSH-ja “ėshtė terroriste”, politika, shkenca dhe inteligjencia shqiptare nuk kanė asnjė aryse, qė tė heshtin para akuzave tė kėtilla shpifėse, sepse veprimet, organizimi dhe Programi i AKSH-sė, nuk kanė pėr objekt asnjė segment tė ēfarėdo qoftė terrorizmi (individual apo grupor), por kanė karakter tė luftės sė lėvizjeve nacionalēlirimtare , qė ėshtė nė funksion tė luftimit tė tė gjitha formave terroriste tė kolonializmit serbosllav, i cili, edhe sot, ėshtė duke sunduar barbarisht mbi Kosovėn, pėrkatėsisht Shqipėrinė Etnike. Njė tė drejtė tė kėtillė tė ekzistencės dhe tė veprimit tė AKSH-sė (me mjete politike paqėsore, dhe luftėn si mjet tė fundit) kundėr kolonializmit tė dhunshėm, agresionit, terrorizmit dhe aparteidit serbomalzez, tė shtrirė nė hapėsirat e Shqipėrisė Etnike, e mbėshtet dhe e favorizon ligjėrisht edhe e drejta ndėrkombėtare, si dhe tė gjitha instrumenetet e tjera juridike tė ligjshme tė rendit juridik pozitiv ndėrkombėtar.

Sipas Platformės, veprimet luftarake tė AKSH-sė nuk kanė asnjė element a veēori tė luftės civile apo tė ndonjė konflikti tė aramatosur me karakter tė brendshėm ose tė jashtėm terrorist, por kanė karakter tė pėrgjithshėm tė luftės sė lėvizjeve ēlirimtare kombėtare, dhe antikoloniale. Nga strategėt dhe specialistėt ushtarakė shqiptarė, pėrkufizimi i nocionit tė AKSH-sė, ėshtė bėrė nė pėrputhje tė plotė ligjore “me njė sėrė konventash dhe rezolutash pėrkatėse, tė miratuara nga ana e Asamblesės sė Pėrgjithshme tė Kombeve tė Bashkuara, qė kanė karakter ligjor tė luftėrave ēlirimtare kombėtare kundėr sundimit kolonial dhe tė huaj, dhe kundėr regjimeve raciste, tė cilat njėkohėsisht duhet tė konsiderohen si konflikte tė armatosura ndėrkombėtare nė kuptimin e Konventave tė Gjenevės 1949.” (Prtocol I of 1977, article 1/4/; Article 2 of the Geneva Conventions of 1949; Resolution of the General Assembly on Independence of Colonies 1514/XV/ 1960; Resolution on Racial Discrimination 1965; Resolution 2446/XVIII/ 1968; Resolution 2625/XXV/1970 on Friendly Realtions of States; Resolution 3103/XXVIII/ of 1973; Resolution 2529 /XXIV/ of 1960).

Tė gjitha dispozitat e kėtyre rezolutave dhe konvetave, tė theksuara (si edhe rezolutat dhe konventat e tjera, qė u referohen drejtpėrdrejt ēėshtjes sė luftėrave tė lėvizjeve ēlirimtare kombėtare, dhe tė sė drjetės sė vetėvendosjes, qė si instrumente legale luridike, e pėrjashtojnė ēdo formė tė kolonializmit, tė gjendocidit, tė agresionit, tė aparteidit dhe tė terrorizmit ndėrkombėtar), duhet tė zbatohen dhe respektohen nė praktikėn e pėrditshme nga ligjet dhe ligjshmėritė e fuqive kolonialiste, si dhe nga shtetet e tjera tė bashkėsisė ndėrkombėtare. Kėtė korpus tė rregullave, tė normave dhe tė parimeve tė sė drejtės ndėrkombėtare, qė pėrbėjnė kuintesencėn e pėrmbajtjes juridike tė Kartės sė Kombeve tė Bashkuara, do tė duhej ta kishte marrė nė konsideratė, edhe kryeadministratori i UNMIK-ut, Mihael Shtajner, kur AKSH-nė e ka shpallur si “organizatė terroriste”, si rrjedhim i trysnisė sė vazhdueshme tė politikės propagandistike tė regjimit kolonial tė Unionit Serbomalazez. Pėr drejtėsinė dhe tė drejtėn ndėrkombėtare, vendimi i theksuar politik i M.Shtajnerit ėshtė invalid (nul), sepse aktin gueril (me rastin e hudhjes nė erė tė njė ure, qė ndodhet nė territorin e Kosovės Veriore) tė njėsitit ushtarak tė AKSH-sė, e ka kualifikuar si “akt terrorist”, i cili sipas rregullave dhe normave tė sė drejtės ndėrkombėtare, ėshtė nė kolizion flagrant me karakterin dhe me pėrmbajtjen e luftės sė lėvizjeve ēlirimtare kombėtare, dhe nuk ka asnjė shenjė ngjashmėrie ose barazimi me “terrorizmin” vendor, as ndėrkombėtar. Tė rikujtojmė se, akti i theksuar i njėsitit gueril, ėshtė kryer nė mėnyrė tė ligjshme nga njėsiti special i Armatės Kombėtare Shqiptare(AKSH), qė ėshtė nė pėrputhje edhe me Nenin 1, paragrafi 4 tė Protokollit I tė Gjenevės(1977), ku shprehimisht thuhet: “ se ky duhet tė zbatohet nė mėnyrė decidive nė konfliktin e armatosur nė tė cilin njerėsit luftojnė kundėr sundmit kolonial, okupimit tė huaj dhe kundėr regjimeve raciste pėr tė ushtruar tė drejtėn e vetėvendosjes.” Ky nen ėshtė sajesė e parimeve themelore tė Kartės sė Bashkuara, dhe tė Rezolutės sė marrėdhėnieve miqėsore dhe tė bashkėpunimit ndėrmjet shteteve (Rezoluta 2625/XXV/, 1970, e miratuar nga Asambleja e Pėrgjithshme e Kombeve tė Bashkuara).

Pjesėtarėt e AKSH-sė “mund tė dėnohen” pėr zhvillimin e aksioneve tė tyre guerile tė luftės ēlirimtare kombėtare kundėr sundimit dhe gjenocidit kolonial serbosllav, por kursesi si “terroristė”, ashtu siē po veprojnė gjykatat policore-politike nė hapėsirat e Shqipėrisė Etnike nė pėrndjekjen dhe nė dėnimet me brug tė tyre deri nė 15 vjet (siē ishte rasti i Gjyaktės sė Strugės), mirėpo aksionet e tilla kanė karater tė taktikės sė luftės guerile, si formė e ligjshme e luftės ēlirimtare kombėtare antikolinialiste e AKSH-sė.

Duhet tė nėvizojmė faktin se, sipas sė drejtės ndėrkombėtare, nė rast se pjesėtarėt e AKSH-sė kryejnė ndonjė akt tė pakontrolluar ndaj pjesėtarėve (pėrfaqėsuesve tė shteteve tė huaja ose tė organizatave tė ndryshme ndėrkombėtare nė Kosovė, nė FYROM, ose gjetkė) tė forcave ndėrkombėtare (UNMIK, KFOR), atėherė, s’ka dyshim se, ekzison baza ligjore, qė ato tė kualifikohen dhe tė dėnohen si “akte terroriste”. Mirėpo, shikuar realisht gjendjen nė teren, nuk ekziston asnjė arsye, qė forcat ushtarake tė AKSH-sė tė konfrontohen me forcat paqeruejtėse as nė Kosovė, as nė FYROM, as nė Kosovėn Lindore, e as nė Republikėn e Shqipėrisė, sepse ato me arsye tė plotė i konsiderojmė forca paqėsore dhe ushtarake, tė mbrojtjes sė interesave vitale tė shqiptarėve nė Ballkan. Edhe pse provokimet e pėrditshme janė aq perfide dhe, aq me prapaskena tė rrezikshme nga ana e propagandės kolonialiste serbomalazeze, maqedone dhe greke, assesi dhe, bi asnjė bazė nuk guxojnė tė vijnė nė shprehje fėrkimet e Armatės Kombėtare Shqiptare(AKSH) me trupat e theksuara ndėrkombėtare, as me pėrfaqėsuesit legalė tė pėrfaqėsive diplomatike konsullore, ose tė organiztave tė ndryshme qeveritare ose joqeveritare anembanė Shqipėrisė Etnike, sepse kėtė e donė, dhe janė duke pritur pushtuesit kolonialė sllavė tė shqiptarėve. Mirėpo, ne kėtė “kartė”, patjetėr, duhet t’ua “djegim nė dorė” aktorėve tė terrorit kolonial dhe tė gjenocidit sistematik serbosllavė mbi shqiptarėt dhe tokat e Shqipėrisė Etnike.

Politika dhe lufta ēlirimitare antikoloniale e shqiptarėve, duhet tė jetė e bashkėrenduar dhe e sinkronizuar si nė kuptimin e sė drejtės kombėtare, ashtu edhe tė asaj ndėrkombėtare. Fundja, askush nuk ka arsye t’i frikėsohet lindjes dhe veprimit tė faktorit ushtarak shqiptar, sepse ai ka vetėm karakter ēlirimtar kombėtar, dhe do tė jetė faktor vendimtar i mbrojtjes sė interesave jetike kombėtare dhe shtetėrore si pėr shqiptarėt, ashtu edhe pėr interesat e tė gjitha minoriteteve padallim, dhe pa kurrfarė diskriminimi, kudo qė shtrihen dhe jetojnė brenda kufijve tė Shqipėrisė Etnike. Natyrisht, nga faktori ushtarak shqiptar, frikėsohen dhe janė skeptikė vetėm ato regjime koloniale serbosllave, qė e kanė “mizėn mbas veshi”, si pasojė e hipotekės koloniale shekullore tė Shqipėrisė Etnike. Mirėpo, kėtė sėmundje kronike, mund ta shėrojnė, po qe se nė mėnyrė paqėsore, dhe tė ligjshme (sipas sė drejtės historike dhe, ashtu si parashikohet me ligjet, dhe me normat juridike tė bashkėsisė ndėrkombėtare) gjejnė gjuhė tė pėrbashkėt me shqiptarėt, qė pėrfundimisht tė heqin dorė nga sundimi kolonial i tėrėsisė territoriale tė Shqipėrisė Etnike. Ndryshe, pavarėsisht nga koncesionet e mundshme dhe tė paparashikuara tė politikės kozmopolite shqiptare nė favor tė zgjatjes sė agonisė dhe tė ankthit kolonial serbosllav, nuk ka mė asnjė gjasė minimale, se do tė pėrsėritet “pragmatizmi historik” i politikės pushtuese gjenocidale tė Serbisė dhe tė Malit tė Zi nė eliminim e ushtrive shqiptare nga vatrat e tyre tė Shqipėrisė Etnike.