Qendra për informim Lajmet.com

[/bar.htm]

Maqedonia dhe leksionet e Çakallës Cervenkovski: Maqedonisë nuk i kanoset lufta

Nga ADRIATIK KELMENDI

Ngjarjet e fundit në Maqedoni përfundimisht kanë vërtetuar një gjë që shumë herë është pohuar këtyre 12 vjetëve të mbrama, përse ekziston ky shtet: se IRJM është shteti më fragjil në Evropë. Këtë konkludim u përkujdes t'ia rikujtojë botës personi i cili ka zgjedhur për vete një emër të çuditshëm, Komandant Çakalla (Çakalle = njeri që flet shumë e papushuar, llafazan – shpjegon fjalori) bashkë me grupin e tij me emër jo vetëm të çuditshëm, por edhe të frikshëm, "Njësiti i vdekjes". Ky i ri ish-ushtar i UÇK-së nga rrethina e Shkupit, i cili tani thirret në emër të organizatës (me një emër, por siç duket shumë padronë) AKSH, me rrëmbimin e më vonë lirimin e dy policëve maqedonas, ia ka dalë që të vëjë në pikëpyetje sigurinë e një shteti dy milionë banorësh.
Janë disa momente të cilat u kristalizuan lidhur me këtë shtet me vetëm një rrëmbim, i cili mund të ndodhë në secilin vend tjetër të botës dhe të mos rrezikojë as përafërsisht aq shumë sa ndodh kjo në Maqedoni. Një nga këto momente tregon se sa e lehtë është sot në këtë republikë ish-jugosllave që ndonjë person i pakënaqur nga secili nacionalitet të rebelohet dhe të sfidojë gjithë qeverinë. Tjetri tregon për situatën fare të palakmueshme të kësaj qeverie, e cila parë realisht është e zënë me dy këmbë në një këpucë. Duke pasur polici dhe ushtri jo fort të popullarizuar te popullata tjetër konstituuese e shtetit, shqiptarët pra, këto organe të sigurisë nuk kanë se si të veprojnë për të arrestuar një grup personash të armatosur, ngase kjo njëkohësisht do të hidhte vaj në vatrën e pakënaqësisë së tyre. E nëse ata, megjithatë, vendosin të intervenojnë me veprime më radikale kundër këtyre grupeve, kjo do të rrezikonte me shpërthimin e një konflikti të ri, sipas skenarëve të parë tashmë në Ballkan. Po ashtu, anëtarët maqedonas të qeverisë me veprimet e fundit kanë treguar se nuk u besojnë partnerëve të tyre qeveritarë shqiptarë dhe se, rrjedhimisht, me këtë krijojnë mosbesim dhe qëndrime kundërthënëse në vetë ekzekutivin më të lartë të shtetit. Dhe në fund, nëse ajo pjesë maqedonase do të vendoste të niset në një ballafaqim final me mjete force me ata që i quan "ekstremistë" e "terroristë", kjo do të grishte dënimin ndërkombëtar dhe të kthente shumë prapa Maqedoninë në rrugën e tyre të filluar drejt Bashkimit Evropian, qëkur kanë nënshkruar marrëveshjen e Stabilizim-Asociimit.
Të gjitha këto tregojnë se sa e pashpresë paraqitet gjendja në këtë shtet sot. Teksa politikanët maqedonas vazhdojnë që të prologojnë përmbushjen në tërësi të marrëveshjes që i dha fund konfliktit të armatosur në vitin 2001, Marrëveshjen e Ohrit, ata më së shumti kontribuojnë që vendi t'iu rrëshqasë nga duart. Mbi të gjithë, në një situatë të tillë, vetë partitë që fituan zgjedhjet e fundit, LSDM dhe BDI, nuk po ia dalin të kenë një zgjidhje që nuk do të rregullonte idetë e oponentëve të tyre kryesorë politikë, liderve të ish-partive qeveritare, Arbër Xhaferi e Ljubço Georgievski. Megjithëse të kritikuara ndërkombëtarisht, idetë e ngjashme të këtyre dy politikanëve, ku argumentohet se Maqedonia nuk ka mundësi të funksionojë si shtet multietnik, fatkeqësisht vetëm sa kanë fituar peshë me episodin e fundit të teatrit maqedonas. A flitet këtu për largpamësi?