Qendra për informim Lajmet.com

| Dërgoni Komentin tuaj në rubrikën Forum

Në Kosovë ka tendenca liderizmi dhe barbarizmi ideologjiko-politik

Barometri diplomatik
Dr.Mehdi HYSENI

NË KOSOVË NUK KA "TOTALITARIZËM MAJTIST" AS "FASHIZËM", SHQIPTAR, POR KA TENDENCA LIDERIZMI DHE BARBARIZMI IDOLOGJIKO-POLITIK

Historia ka provuar se në çdo rend shoqëror, pavarësisht nga koniunktura e sistemeve të tyre, ka ekzistuar " konkurrenca" ideologjike ndërmjet klasave, partive dhe grupeve të ndryshme të ineteresit për të mbizotëruar njëri mbi tejtrin. Mirëpo, format dhe mjetet e saj gjithmonë kanë qenë në funksion të manipulimit politik të njeriut, duke atakuar normat dhe kufijtë e racionales së ndërgjegjës njerëzore. Një "konkurrencë" e këtillë me parametra të manipulimit ideologjik, është manifestuar edhe në dekadën e fundme të shekullit XX, kur erdhi në shprehje shuarja e sistemit bipolar dhe zhbalancimi i baraspeshimit të forcave politike të marrëdhënieve ndërkombëtare, si rezultat i shthurjes së realsocializmit të vendeve, të cilat ishin "kurorëzuar në mënyrë të vullnetshme" me Traktatin e Varshavës(1955), të themeluar dhe të drejtuar nga ish-Bashkimi Sovjetik (afër gjysmë shekulli superfuqi botërore) si stozher i kampit socialist të bllokut lindor në dimensione të përbotshme.

Ia vlen të nënvizojmë se, këta recidiva të " thesarit " ideologjik gjysmëshekullor të garës së bllokut perëndimor dhe lindor(kapitalist dhe socialist), janë të pranishëm dhe po manifestohen në mënyrën më primitive dhe më të vrazhdtë edhe në periudhën e transicionit integrues, ekonomiko-politik e shoqëror të Evropës Lindore dhe Juglindore. Zhvillimi i këtij procesi të gjithmbarshëm shoqëror, ka ndikuar që vendet dhe popujt e "hemisferës" së Evropës Lindore dhe Juglindore, në vend të prosperitetit demokratik, ekonomik, politik e kombëtar, të ballafaqohen me konfuzionin, me stihinë, me viktimat dhe me kaosin e shkaktuar nga "bombardimi" i sistemit të vlerave shpirtërore, morale, kulturore, ekonomike, politike dhe kombëtare. Në këtë mënyrë (përveç mbretërimit të shpresës, të thellimit të antagonizmave dhe të paperspektivës për të ardhmen) janë krijuar kushtet dhe rrethanat e pafavorshme të abuzimit, të nënshtrimit, të shfrytëzimit dhe të sundimit të njeriut mbi njeriun, duke prishur kështu ekuilibrin e unitetit të bashkësisë dhe të njeriut. E gjithë kjo, ka ndikuar dhe po ndikon negativisht edhe në strukturalizmin e marrëdhënieve ndërkombëtare, duke krijuar diferenca të mëdha sociale, politike dhe ideologjike, me tendencë të shkaktimit të vatrave të krizave permanente, që mund të shpiejnë në konfrontime dhe në konflikte të reja të armatosura me karakter rajonal dhe ndërkombëtar.

Si pasojë e keqkuptimit, e interpretimit dhe e implementimit të gabuar të "panjohurave " të liberalizmit të brishtë, të moskonsolidimit dhe dobësimit të demokracisë parlamentare, që të dyja këto fenomene si të tilla shpiejnë në anarkizëm, në totalitarizëm dhe në neokolonializmin "modern" të popujve dhe të vendeve të vegjël, (siç është rasti me shqiptarët dhe me Shqipërinë Etnike të kolonizuar nga "the dung" sllave në Ballkan) edhe në Kosovë, si në rrafshin politik, shkencor, publicistik dhe në atë të masmediave të ndryshme shqiptare, ka filluar të lëshojë rrënjë edhe ideologjia e interesave parciale grupore, partiake e kastës poltike, tanimë të njohur si ldk. Duke mos e "sonduar" terrenin kombëtar politik dhe atë ndërkombëtar në frymën dhe në dritën e realizmit politik dhe diplomatik ndërkombëtar, "eksponentët" dhe "eksperimentuesit" e vijës së ldk-së, jo vetëm që në mënyrë të pavetëdijshme dhe, për më tepër pa kurrfarë "mbulese" e idealizojnë dhe e hipnotizojnë në skajshmëri edhe më tej kultin e kryeindividit të tyre, por kohëve të fundit, po bëhen edhe më agresivë, duke u mishëruar edhe me "metodologjinë operacionale" të koncepteve politike të individualizmit, të absolutizmit, të metafizikës politike, që të gjitha këto përbëjnë "armën më të fuqishme" të luftës së tyre ideologjike, të konformizmit, të etatizmit, të autokratizmit, të despotizmit, të oligarkisë, që kanë për qëllim të fundit (me shpresë se kurrë nuk do t'i zbresin "kalit të Trojës", duke e mashtruar dhe duke manipuluar në vijimësi elektoratin e tyre votues dhe opinionin e jashtëm ndërkombëtar, në saje të fitimit të votës së "lirë demokratike" ), të murkullojnë dhe të sofistikojnë të vërtetën historike, politike e kombëtare të Lëvizjes Revolucionare Gjithëshqiptare për Çliirmin dhe Bashkimin e të gjitha trojeve shqiptare të Shqipërisë Etnike, që njihet me sinonimin e saj, Adem Demaçi, të cilin Evropa dhe bota përparimtare demokratike e njeh si Mandelën e Kosovës. Në këtë kontekst, (duke qenë se ldk-ja përbën dhe përfaqëson shumicën e institucioneve dhe të organave poltiko-shoqërore dhe "shtetërore" në Kosovë) ka zënë të zhvillohet dhe të hidhet në veprim konkret makineria e propagandës ideologjike informative, e ldk-së me qëllim që t'i "qërojë hesapet" me kundërshtarët e saj të "majtizmit" (që përveç aludimit akuzues abstrakt dhe ekzistencial, natyrisht në kuptimin e së përgjithshmes, asnjëherë nuk pasur forcë as guxim, as njohuri të mjaftueshme, që në mënyrë të argumentuar dhe objektive, t'i nxjerrë në sipërfaqe faktorët kryesorë të së "majtës", e cila sipas statistikës së "hulumtimeve shkencore" të propagandës dhjetëvjeçare të ldk-së, e majta inekzistente, qenka rreziku më potencial për instalimin pa kontratë dhe pa afat të caktuar të institucionalizimit të demokracisë totalitare të ldk-së në Kosovë) në Kosovë, duke u përpjekur që atë, jo vetëm ta margjinalizojë politikisht e kombëtarisht, por mbi të gjitha ta komperemetojë edhe në sy të kombtares dhe të ndërkombtares. "Politikisht" kjo do të thotë, përpos "ldk-së-nënëgjyshe demokratike" në Kosovë, të gjitha subjketet e tjera relevante politike shqiptare janë me "prejardhje të dyshimtë" demokratike, sepse vuajnë nga "sëmundja foshnjore majtiste"(!) Një cilësim i këtillë tendencioz dhe i pabazë i diletantëve politikë, i "hokatarëve", i "shkencëtarëve", i "publicistëve", i "analistëve" dhe i "zhurnalistëve" të së vetmes "demokraci", të quajtur ldk, nuk përbën kurrfarë recete e re, as origjinale të politikës së saj propagandistike, por është recidiv stereotip i kuzhinës ideologjike, politike e propagandistike antishqiptare të regjimit sundues kolonial serb të Beogradit (si në vitin 1989, kur LDK-ja për të ushtruar veprimin e saj legal politik , e pat shtruar kërkesën për regjistrim në sportelin e Sekretariatit për Jurisprudencë dhe Administratë të Përgjithshme të Vlado Kambovskit të Qeverisë Federative të ish-RSFJ-së, ashtu edhe më pas, gjatë viteve të stuhishme të okupimit të Kosovës/1989/ nga bandat kriminale fashiste policore e ushtarake të regjimit serb të Slobodan Milosheviqit, si dhe me ardhjen në krye të pushtetit "demokratik" /tetor 2000/ serb, të udhëhequr nga bashkëpunëtorët e dikurshëm nacionalistë serbë të juntës ushtarake-policore të Slobodan Milosheviqit, si dr.Vojislav Koshtunica, dr.Zoran Gjingjiq dhe dr.Nebojsha Çoviq) i cili s'ka dyshim se, është i papranueshëm (si dikur, sot dhe nesër) dhe është në diskurs flagrant me parimet dhe me vlerat vitale revolucioanre, demokratike, patriotike kombëtare të Lëvizjes së për Çlirmin dhe Bashkimin e Trojeve Etnike Shqiptare, që nga themelimi i saj në fund të viteve të 50-ta të shekullit XX, e deri më sot(2002), në fillim të dekadës së parë të shekullit XXI, ku AMANETIN e saj historik dhe kombëtar, krahas LPK-së dhe LKÇK-së, tani i ra hise dhe prvilegj i veçantë (në rrethana tejet të ndërlikuara historiko-politike, kombëtare dhe ndërkombëtare), që ta marrë mbi supe të veta edhe Fronti për Bashkimin Kombëtar Shqiptar(FBKSH), themeluar më 13 korrik 2002, dhe Armata Kombëtare Shqiptare(AKSH). Në perspektivë, këto dy institucione politiko-ushtarake, do të jenë leva parësore e çuarjes përpara të objektivave dhe të synimeve programore të rivitalizimit të Shqipërisë Etnike dhe të ribashkimit të gjithë shqiptarëve nën kurorën e saj kombëtare dhe shtetërore.

Nëse ndokush ka më së paku arsye apo nuk ka fare të drejtë, që duke ndërruar tezat politike dhe historike ( ashtu siç po vepron, dhe ka vepruar ndër shekuj propaganda politike dhe historiografia falsifikatore e Serbisë së Madhe në mohimin dhe në denoncimin e së vërtetës historike të qenies së të gjitha luftërave dhe lëvizjeve çlirimtare kombëtare shqiptare në hapësirat e Shqipërisë Etnike ), t'i etiketojë, anatemojë dhe në mënyrën më të paturshme, t'i akuzojë për majtiste antidemokratike ato forca politike, që kanë dalë nga gjiri i Lëvizjes së theksuar çlirimtare kombëtare të Adem Demaçit, atëherë është vetë LDK-ja. Përgjigjja është e thjeshtë dhe, më se e qartë, sepse struktura e saj kryesisht përbëhet nga ish- komunistët dhe ish-socialistët (ose nga pasardhësit e tyre politikë) e Serbisë së Madhe ( të kamufluar me akronimin Republika Federative Socialiste e Jugosllavisë) të Titos. Kjo është e vërteta e qëndrushme dhe e pamohueshme, se LDK-ja është "frut" i pjekur i larvës së ish-sistemit socialist-komunist dhe se, ajo çka është më katastrofike, logjika e saj politike, ka ngelur edhe më tej e patransformuar në kuptimin e demokratizimit të saj në rrethanat e sotme të demokracisë parlamentare liberale. Prandaj, LDK-ja si e tillë nuk ka kurrfarë të drejte morale, politike as njerëzore, që bagazhin e vet të palarë ideologjik politik, majtist, komunist e socialist , të trashëguar nga reliktet e sistemeve politiko-shoqërore e shtetërore të Serbisë Madhe, t'ia atribuojë Lëvizjes Çlirmtare Kombëtare Shqiptare të Adem Demaçit dhe të pasardhësve të tij, sepse as Adem Demaçi e as bashkëluftëtarët e tij, të të gjitha gjeneratave, jo vetëm që nuk janë "produkte ideologjike majtiste" të ish-regjimeve titiste dhe sllobiste serbomëdha sikurse produkti i LDK-së, por këta, me çmimin më të lartë mbinjerëzor(pareshtur më se gjysmë shekulli), duke mos sakrifikuar as djersëm as gjakun e as jetët e tyre, me pushkë dhe me penë( jo duke i njohur, jo duke i përqafuar si "nëna fëmijën", sikurse ldk-ja) i kanë luftuar këto regjime totalitare reaksionare të hegjemonizmit serbosllav në të gjitha hapësirat e kolonizuara të Shqipërisë Etnike. Këtu qëndron papajtueshmëria dhe dallimi kryesor ndërmjet "majtizmit" të trilluar, të importuar dhe të "patentuar" në mënyrë spekulative propagandistike nga ana e ideologëve komunistë "jugosllavë" dhe e majtistëve evrokomunistë të LDK-së. Ky ndërrim i tezave (në stilin e Nebojsha Çoviqit) idologjiko-politike dhe propagandistike antishqiptare nga "argatët mëditës politikë" të LDK-së, është i njohur edhe në relacionet e propagandës së marrëdhënieve ndërkombëtare (posaçërisht tek "partnerët"-mbështetësit e LDK-së). Mirëpo, për urdhërdhënësit dhe aktorët e saj direkt dhe indirekt, është i pranueshëm, sepse, ndër tjera, kjo "devizë konvertuese" e tezave, është garancia më e mirë për të konservuar edhe më tej pavarësinë e Kosovës dhe status quo-n e moszgjidhjes së problemit kolonial shqiptar në Ballkan, si dhe për t'i mbajtur shqiptarët vazhdimisht të përçarë dhe të dezintegruar sipas formulës së njohur "divede et impera".

S'kadyshim, se kjo "alternativë" e diplomacisë ndërkombëtare, është e kapshme për interesat politike të egoizmit të shfrenuar totalitar dhe antidemokratik të LDK-së, si dhe për "dialektikën" e politikës së jashtme dhe të diplomacisë së Shqipërisë, sepse e plotësojnë njëra-tjetrën, kur është fjala për konsumimin e pakufijshëm të "democratic fast food", made in sipas "teknologjisë më moderne" ushqimore-propagandistike nga partnerët sllavë dhe prosllavë të "Paktit të Stabilitetit (të ashtuquajtur) për Evropën Juglindore". Vërtet, këtu edhe përfundon "tregimi politik" për pavarësinë e Kosovës, si dhe për çlirimin e ribashkimin e shqiptarëve në shtetin e tyre të dikurshëm-Shqipërinë Etnike, sepse "Pakti për Stabiliizimin e Evropës Juglindore", në esencë është në favor të triadës sllave:Rusia-Ukraina-Bjellorusia, dhe të sllavëve të Jugut të Ballkanit (Serbia e Madhe, Mali i Zi, Bullgaria, Republika Serbe e Bosnjës, IRJM-ja dhe Greqia), e kursesi në dobi të zgjidhjes së drejtë dhe definitive të çështjes koloniale shqiptare në Ballkan. Fatkeqësisht, për shfaqjen e një rreziku të këtillë, të murkulluar në ambalazhin e marketingut më atraktiv politik të "simbiozës demokratike integrtuese", e cila kryekëput është me bazë të vjetër të sferës së interesit sllav në Ballkan, politika e përgjithshme shqiptare fare nuk është në dijeni, se me çfarë krizash dhe konfliktesh të reja (të shkaktuara dhe të provokuara, pikërisht nga partanerizmi i panatyrshëm imperialist sllav) , do të ballafaqohet në një të ardhme shumë të afërt.

Simetria e deklaratave politike të Ilir Metës
dhe të Nebojsha Çoviqit për Kosovën dhe
shqiptarët

Për më tepër, në kontekst edhe më të gjerë, politika e njëanshme strategjike e disa faktorëve (favorizues të LDK-së) të bashkësisë ndërkombëtare, është kompatibile edhe me "dialektikën" e politikës së jashtme dhe të diplomacisë së Shqipërisë së sotme. Një politikë e këtillë, para së gjithash iu konvenon, sidomos atyre demagogëve "mundës" të politikës ditore të Qeverisë së Tiranës, siç është nënkryeministri i saj Ilir Meta, i cili, sipas dioptrisë së tij politike të verbër, dëshiron ta ketë parë një "copë Kosovë të lirë, demokratike, paqësore… ashtu që të jetë e pranueshme nga të gjithë në rajonin e Evropës Juglindore, në mënyrë që të arrihet qëllimi për një stabilitet afatgjatë në rajon"(Balkan Times,10.IX.2002). Çfarë hipokrizie politike kombëtare (e barasvlershme sikurse ajo e vitit të kaluar, kur në Athinë, si kryeministër i Qeverisë shqiptare, në takimin me kryeministrin e Qeverisë së Serbisë, dr.Zoran Gjingjiqin, pat deklrauar, se "në Ballkan nuk ekziston çështje e hapur shqiptare"), domethënë Ilir Meta e don një Kosovë pa probleme dhe me autonomi vasale, që "nuk ia turbullon ujin as ujkujt", qoftë edhe nëse ajo " është duke hedhur valle në gojën e tij", sikurse që ka ngelur "peng", deri më sot nën "ambrellën" koloniale serbe. Kjo deklaratë është plotësisht e përputhshme me të gjitha deklaratat e deritashme të qeveritarëve zyrtarë të Serbisë si të Vojislav Koshtunicës, të Zoran Gjingjiqit, ashtu edhe të Nebojsha Çoviqit, "homologut" të Ilir Metës në Beograd. Mirëpo, sa ia vlen të "polemizojmë" dhe të "luftojmë me vetëveten", duke mos u pajtuar asnjëherë me pikëpamjet dhe me qëndrimet destruktive politike të zyrtarëve të Tiranës, kur ata në përputhje me "standardet" e sotme të Evropës Lindore dhe Juglindore, (boshtin kurrizor të së cilës e përbëjnë: Rusia, Ukrajina, Bjellorusia, Serbia dhe Mali Zi) i kanë "harmonizuar" interesat prioritare kombëtare dhe shtetërore, e për Kosovën dhe për shqiptarët e tjerë shtypur në sundimin e huaj tiranik sllav në Ballkan, nuk e vrasen mendjen fare për ta, sepse nuk ndodhen në agjendën e çështjeve prioritare të politikës së jashtme, as të diplomacisë së Shqipërisë. Këtë e ka vërtetuar edhe praktika e deritashme 12-vjeçare e regjimeve politike gjysmëdemokratike dhe gjysmautoritare në Shqipëri, të drejtuara dhe të përfaqësuara nga politokratët "demokratë" të Salih Berishës dhe nga burokratët autoritarë "socialistë" të Fatos Nanos. Si rrjedhim, në praktikë ty dy këto regjime të theksuara, të ashtuquajtura demokratike dhe socialiste, krijuan bazën e brishtë të sistemit ekonomik, politik dhe shoqëror, me ç'rast (në vend të vendosjes së vlerave të njëmendta, ekonomike, politike, demokratike e parlamentare), instaluan sistemin (jashtë ligjeve dhe rregullave juridike-kushtetuese normative shtetërore) burokratiko-gjysmëtotalitar shtetëror, ku shoqëria shqiptare në tërësi(brenda natës) shndërrohet në skllavë të politokracisë dhe plutokracisë së kastave politike shoqërore, të drejtuara nga shtetarët e dështuar: Berisha- Nano- Meta.

Për t'ia bërë më të qartë këtë "devizë" politike antishqiptare Ilir Metës, nënkryeministrit të Qeverisë shqiptare, po shprehemi popullorqe: Çoviqi i ka bërë selam Kuvendit dhe Qeverisë multietnike të Kosovës, bile edhe Qeverisë së Tiranës: "Bëni çka të doni, çka t'ua do shpirti, por ama, dihet, livadhin ma lini mua" ! Pikërisht, ashtu siç kërkon Ilir Meta dhe, ashtu siç kërkojnë "standardet" e sotme të Evropës Juglindore", as më shumë, as më pak: "Kosova sërish, duhet të ngelë nën Serbi dhe Mal të Zi, qoftë me status së autonomisë së kushtëzuar substanciale, qoftë si pjesë federale a konfederale". Mirëpo, shikuar realisht ky koncept (edhe pse do t'i paqësonte dhe "begatonte"në shkallë edhe më të lartë marrëdhëniet dhe ineteresat diplomacisë bilaterale të Beogradit dhe të Tiranës, gjë që këtë e dëshmoi edhe normalizimi i marrëdhënieve diplomatike në shkallë ambasadorësh, më 2 shtator 2002) me përmbajtje kompromisi në kurrizë të pavarësisë së Kosovës, është i gjykuar të dështojë, sepse nuk është koncept i zgjidhjes reale dhe të drejtë të problemit kolonial të Kosovës, si dhe të statusit të shqiptarëve, që u përkasin trojeve të tjera të Shqipërisë Etnike. Me një fjalë, kjo është punë që nuk bëhet, sepse shqiptarët ( me gjithë disonancat e politikës së brendshme në Kosovë), më nuk pranojnë, që të "riatdhesohen" nën kthetrat e përgjakshme të sundimit kolinal serbomadh. E pëlqejnë apo nuk e pëlqejnë këtë koncept strategjik kombëtar shqiptar "asët" e politikës së Beogradit dhe të Tiranës(Nebojsha Çoviq dhe Ilir Meta). Madje, politikisht, as juridikisht nuk parapëlqehet që (edhe pse diplomacia shqiptare ka qenë tërë kohën aktive me Beogradin, edhe pas shthurjes së ish-RSFJ-së, kur Kosova definitivisht bie nën okpupimin klasik të regjimit serb të Slobodan Milosheviqit /1989-1999/ që, as Nebojsha Çoviqi, as Ilir Meta, zgjidhjen e statusit përfundimtar të Kosovës, dhe të çështjes shqiptare në Ballkan, nuk mund ta kërkojnë në simetrinë e deklaratave të tyre politike antishqiptare, sepse për fatin e pavarësisë së Kosovës dhe të trevave të tjera të Shqipërisë Etnike, do të vendosë vetëm populli shqiptar, që e gëzon të drejtën legjitime dhe legale mbi to, e askush tjetër, qoftë edhe "sportisti", Ilir Meta ose "akrobati" sheshelist, Nebojsha Çoviq.

Fundja, mesazhi vulgar politik i deklaratave të Ilir Metës nuk mund të kuptohet, as të interpretohet ndryshe, veçëse si floskulë demagogjike e logjikës së korroduar dhe iracionale të politikës dhe të diplomacisë së Shqipërisë së sotme të cunguar. Fatkeqësisht, "dialektika" e politikës paqësore e Tiranës zyrtare dhe indiferenca e polkitikës pacifiste, kozmopolite dhe primitive e LDK-së ndaj regjimit racist e gjenocidal serb të Slobodan Milosheviqit të Beogradit (pothuajse tërë dekadën e fundme të shekullit XX), kanë ndikuar negativisht në përshpejtimin e zgjidhjes së drejtë të statusit përfundimtar të Kosovës. Në këtë kontekst, po përmendim "telegrafikisht" vetëm disa nga të dhënat më të reja statistikore të shkëmbimit ekonomiko-tregtar bilateral midis Tiranës dhe Beogradit.

Vetëm brenda vitit 2000, "vëllimi i përgjithshëm tregtar i Shqipërisë me "RFJ-në" kap shumën 1 miliard e 38 milionë dollarë amerikanë, prej së cilës eksporti jugosllav është llogaritur në 280.000 dollarë,kursi importi në 1.1.milion $USA dollarë. Ndërkaq, në vitin 2001, vlera e përgjithshme e këmbimit të mallrave ishte 3 miliardë e 79 milionë $USA dollarë , prej së cilës eksporti jugosllav ishte me vlerë prej 3.0 $USA dollarë, kurse importi me vlerë prej 0.79 milionë $USA dollarë".(Buletini i Ministrisë së Punëve të Jashtme të RFJ- Yugoslavia-Albania, 190602, 21.o6.2002).

Kjo është një nga arsyet kryesoe pse ilir metat e Shqipërisë së cunguar, kanë dëshirë që, "statusi final i Kosovës të jetë i barabartë me stabilitetin e Kosovës dhe stabilitetin e Evropës Juglindore"(Balkan Times, po aty). Këtë sintagmë " të thellë politike", natyrisht, e shprehur në frymën e "bashkim-vëllazërimit" kosmopolit të sferës së influences lindore sllave dhe prosllave, duhet ta kenë të qartë vetëm ministrant e financave, të tregtisë dhe të ekonomisë së Qeverisë së Fatos Nanos dhe të vetë "arkitektit astrolog" "të zgjidhjes së çështjes së Kosovës". Sipas "teorive parashikuese" të politikës së tyre, "Kosova ka gjasë ta zgjidhë në mënyrë të drejtë dhe përfundimtare statusin e saj, vetëm nëse ky do të jetë i "harmonizuar" dhe, në përputhje të plotë me zgjidhjet paliative dhe gjysmake, siç diktojnë standardet e "botës së tretë" të Evropës Juglindore, ku fjalën kryesore (sikurse në Këshillin e Sigurimit të OKB-së me Kinën dhe me Francën), do ta ketë Rusia me xhuxhët e saj tradicionalë sllavë të Ballkanit: Serbia dhe Mali i Zi.

Apetitus i manipulimeve ideologjike
të ldk-së, do të shpjerë në polarizimin
total të forcave politike në Kosovë

Veçanërisht, që nga përfundimi i luftës në Kosovë (12 qershor 1999), sa haptazi sa në mënyrë latente, kanë ngritur "kokë" forcat retrograde politiko-propagandistike të ldk-së, të cilat në saje të partizanëve të tyre të ashtuquajtur "paragon" të "demokracisë parlamentare", të përfshirë kryesisht nëpër "ekspoziturat" e "bazës" së tyre informativo-politike e propagadistike, kanë arritur që t'i "zbulojnë armiqtë" e tyre ideologjikë, politikë dhe antidemokratikë: "majtizmin", "totalitarizmin" dhe "fashizmin" shqiptar në Kosovë(!?) Të gjithë këtë luftë ideologjike dhe propagandistike, e zhvillojnë mbi të gjitha për ta ruajtur "statusin e privilegjuar" të deritashëm më se dhjetëvjeçar, si partia "më demokratike" dhe "më frytdhënëse" në çlirimin e Kosovës nga agresori pushtues serb, dhe vënien e saj nën "protektoratin" e përkohshëm ndërkombëtar të KFOR-it dhe të UNMIK-ut në Kosovë.

Daljen në sipërfaqe të këtyre dukurive të shëmtuara, të vetëshpikura dhe të vetrilluara në mënyrën më perfide, më tendencioze, më apolitike dhe, mbi të gjitha antikombëtare shqiptare, me asnjë çmim, nuk duhet ta nënvleftësojmë, dhe këtë fenomen të panatyrshëm dhe kancerogjen t'ia lëmë në "përpunim afatgjatë" verdiktit të historisë. Përkundrazi, është më se e domosdoshme, që në start, ta paralizojmë dhe t'ia thyejmë boshtin vertebral shfaqjes (qoftë latente, qoftë të hapur,qoftë agresive) së barbarizmit ideologjiko-politik antishqiptar, që ka për qëllim kompremetimin dhe varrosjen mbi baza politike kombëtare dhe ndërkombëtare të LËVIZJES ÇLIRIMTARE KOMBËTARE SHQIPTARE, që personifikohet me emrin dhe me veprën e pavdekshme kombëtare dhe patriotike të Adem Demaçit, si dhe me përpjekjet, me sakrificat, me gjakun e pakursyer, me viktimat e panumërta dhe me luftën e pareshtur gjysmëshekullore heorike dhe atdhetare të të gjithë brezave deri te luftëtari i paepur dhe heroi legjendar Adem Jashari, që i përkasin kësaj Lëvizjeje.

Nolens volens (pavarësisht nga teoretizimet spekulative të strukturalizmit të agjendave integruese rajonale të Evropës Juglindore) Lëvizja e theksuar çlirimtare kombëtare shqiptare, është faktori parësor dhe vendimtar, që solli në lindjen e Ushtrisë Çlirimtare (UÇK) dhe në ndërkombëtarizimin jo vetëm të Kosovës, por edhe të çështjes shqiptare në IRJM dhe në Kosovën Lindore. Këtë histori të kësaj Lëvizjeje gjithkombëtare shqiptare, nuk mund ta mohojë askush, qoftë edhe politika propagandistike ditore e ldk-së, e cila si "forcë gjithëpërfshirëse" e Kosovës, doli në sipërfaqe si " pjellë" e momentit, të diktuar nga trysnia e forcave ushtarake dhe policore pushtuese të Serbisë. Mirëpo, mëpastaj, duke shfrytëzuar rrethanat dhe kushtet e krijuara të mjerueshme në Kosovë, si rrjedhim i politikës okupuese serbe, ldk-ja, e deklaruar si "lidhje demokratike", por në thelb dhe praktikisht me "red pedigree", duke manipuluar me masat (10 vjet), luajti rolin e shpëtimtarit të rrejshëm të qeniesë shqiptare, si dhe të instalimit të demokracisë parlamentare të tipit perëndimor në Kosovë. Në vend se të vepronte si një kështjellë e pamposhtuar në mbrojtjen e lirisë dhe të drejtave politike kombëtare të shqiptarëve, kjo u shndërrua në "një klasë speciale politike" dhe burokratike pasive, e cila në asnjë mënyrë nuk provoi format dhe mjetet demokratike të rezistencës gjithëpopullore, për ta përballuar spiralen e dhunës, të terrorit gjenocid shtetër të Serbisë së Slobodan Milosheviqit në Kosovë. Përkundrazi, (për habi edhe të armikut serb) tërhiqet nga "vija e parë e zjarrit" e luftës frontale, duke i relativizuar dhe anatemuar format dhe mjetet e domosdoshme dhe të ligjshme të rezistencës aktive gjithëpopullore, në radhë të parë të bartësve të saj, siç ishin LKÇK-ja, LPK-ja, UÇK-ja, si dhe "armata" e rinisë studentore të Univeristetit të Kosovës (kryetari i dikurshëm dhe i sotshëm i Kosovës, dr. Ibrahim Rugova, duke e shkelur disa herë, në mënyrë flagrante Kushtetën e Republikës së Kosovë, që nijhet si Kushtetuta e Kaçanmikut (7.IX.1990) të gjitha këto, shtylla kryesore dhe të pathyeshme në luftën 50-vjeçare kundër armikut serb, në mënyrën më të paturpshme dhe botërisht, sa herë i akuzoi si "trupa të jashtëm", si "foshnja të lindura para kohe, dhe të frustuara nga armiku"). Në këtë mënyrë, për shkak të politikës së saj pasive dhe internacionaliste paqësore, LDK-ja (përkohësisht) shkëputet nga lidhjet e proklamuara "demokratike" me bazën e luftës mbrojtëse gjithëpopullore, të drejtuar nga UÇK-ja, dhe dihet, prapë (deri në Konferencën e Rambujesë, mars 1999) nga ideologu dhe revolucionari i saj i shquar Adem Demaçi.

Çdo orvatje propagandistike ngado që të "përplaset", e (në çfarëdo forme qoftë, pavarësisht se kush janë bartësit e saj) që ka për qëllim denigrimin e forcave politike kombëtare, që kanë dalë nga bërthama e Lëvizjes së theksuar gjithëkombëtare shqiptare, lëvizje kjo, e cila është vazhdimësi historiko-politike e kombëtare e Lidhjes Shqiptare të Prizrenit (1878), duhet të pengohet me të gjitha mjetet përkatëse, me çdo kusht dhe në çdo kohë, pavarësisht nga kërcënimet dhe shantazhet e mundshme të "teknoliogjisë moderne" të barbarizmave ideologjiko-politikë antishqiptar.

Të gjithë ata "bishta" (të thatë edhe të njomë)-fundërrina të propagandës agjitatore të ideologjisë komuniste totalitare (pa marrë parasysh akronimet dhe sinonimet e deklarimit të tyre politik), që mbi çfarëdo baze i përkasin dhe janë në shërbim permanent të LDK-së, për t'i goditur dhe për t'i zhvlerësuar vlerat politike, demokratike, revolucionare, kombëtare patriotike shqiptare të LPK-së, të LKÇK-së, të UÇK-së, si dhe të subjekteve të tjera politike a ushtarake të dala prej tyre, duhet të jenë të vetëdijshëm se, (pavarësisht nga makutëria për pushtet absolut dhe për manipulimin politik të popullit, si dhe nga premtimet e agjenturave të huaja antishqiptare) siç thot, populli: "kupa është mbushur", pikësëpari luajnë me "lojën e zjarrit", nga i cili, ekziston rreziku, të përflakën jo vetëm ndezësit e tij, por ky mund të marrë përmasa më të gjera të shtrirjes së tij, duke çuar kështu drejtpërdrejt në polarizimin e forcave politike në Kosovë, dhe në tërë hapësirat e Shqipërisë Etnike.

Është koha e fundit, që JO VETËM garniturat e agjitacionit politiko-propagandistik të LDK-së, por edhe PRETENDUESIT E TJERË, të cilët, qe më se një dekadë, luftojnë përmes eksperimentesh të ndryshme politike dhe të diplomacisë tragrtare, për ta "pushtuar" majën e piramidës së pushtetit shtetëror de jure dhe de facto inekzistent, si individë të varur, të ndërvarur apo krejtësisht të "pavarur" { të heqin dorë nga "eksperimentet" vulgarizuese politike, sepse në këtë mënyrë nuk mund të ndriçohen, as nuk mund të vlerësohen fenomenet as politike, as shoqërore , duke e akuzuar pa kurrfarë bazash për "ideologji majtiste" LKÇK-në, LPK-në, UÇK-në, TMK-në}, sikurse Veton Suroi, i cili e "paska zbuluar fashizmin shqiptar" në Kosovë, si "dukuri të përgjithshme", ja se si ky, e ka "përkufizuar" fenomenin e "fashizmit shqiptar" në Kosovë : "Një grua plakë është rrahur në vaskën e shtëpisë së saj; një djalë dyvjeçar është plagosur dhe e ëma e tij ka mbetur e vrarë; dy të rinj janë vrarë me një granatëhedhës; dhe një grua nuk guxon ta thotë emrin e saj në publik,se mos ata që janë përpjekur ta përdhunojnë kthehen përsëri"(Koha Ditore, gusht, 1999).

Vërtet, për këto raste është për të ardhur keq, pavarësisht nga motivet dhe rrethanat e kryerjes së tyre, mirëpo, assesi nuk mund të kuptohen, as të cilësohen si dukuri e përgjithshme dhe e organizuar e "fashizmit" shqiptar në Kosovë, sepse këto janë vetëm krime individuale, që ndodhin në pikë dite dhe në pike nate, jo vetëm në Kosovë, por në mbarë botën, që sanksionohen si vepra penale individuale, e jo kursesi si vepra fashistoide(!)

Këtë "përrallë politike" mbi "fashizmin" shqiptar në Kosovë , do ta gëlltiste si të tillë, vetëm kuzhina propagandistike antishqiptare serboamdhe me në krye Slobodan Milosheviqin dhe me Artemije Radosavleviqin, e askush tjetër që është normal dhe e di çfarë do të thotë nocioni "fashizëm".

Për të mos krijuar konfuzion dhe dilemma te lexuesi, është e domosdoshme, që të theksojmë se nocioni "fashizëm" do të thotë : "sistem idologjiko-politik, racist, gjenocidal, imperialist", që është lindur dhe zhvilluar në Itali (1922), në Gjermani (1933) dhe në Serbinë e Madhe (1844-1999). Pra, në këto "vilajete", duhet të kërkohet gjeneza dhe bartësit e fazhizmit, e jo në Kosovë!

Të gjithë agjentët dhe propaganduesit politikë e tregtarë, të sipërtheksuar, të "centraleve dhe filialave" politike-sponsoruese anti-LKÇK, anti-LPK, anti-UÇK, anti-TMK, para se të "marrin yrysh" për zbulimin e fenomeneve të totalitarizmit, të fashizmit, të majtizmit apo të djathtizmit qoftë në Kosovë apo në hapësira e tjera të Shqipërisë Etnike, duhet të marrin në konsideratë metodologjinë kërkimore-shkencore të Simon Vizentalit, fundamenti i së cilës mbështet në faktografinë e vërtetë historike dhe në prova materiale, e jo "formulën" propagandistiko-ideologjike raciste e gjenocidale të politikës së Slobodan Milosheviqit, e cila pa zgjedhur mjete dhe forma përkatëse(domethënë pa kurrfarë argumentesh dhe pa kurrfarë gjyqi), i ka eliminuar kundërshtarët Serbisë së Madhe (duke i etiketuar si majtistë, marksistë-leninistë separatistë, ekstremistë, secesionistë nacionalistë shqiptaromëdhenj), që luftojnë për zbulimin dhe zhdukjen e hollokaustit serbomadh ndaj shqiptarëve, dhe popujve të tjerë joserbë (kroatë dhe myslimanë boshnjakë).

Vërtet, për t'i nxjerrë në shesh ideologjitë fashiste, majtiste, djathtiste, totalitare, komuniste, socialdemokratike, si dhe bartësit e shkaktarët e tyre kryesorë në çdo shoqëri a sistem të dyshimtë demokratik apo gjysmëdemokratik, pikësëpari kërkohet ndërgjegje njerëzore dhe aftësi profesionaliste në shkallën më të lartë.

Është e domosdoshme që historisë ( e në rastin konkret edhe fenomeneve të theksuara më sipër, që kanë karakter historik dhe politik e ideologjik) t'i qasemi dhe ta interpretojmë në mënyrë objektive, profesionale e shkencore, e qarqet e caktuara të politikës propagandistike të LDK-së, si dhe individët-intelektualët e pavarur, ta ndërprejnë "lojën" e tyre maratonike me ideologjitë totalitare fashiste për qëllime të politikës ditore, sepse, ndryshe, këto "lojëra" të rrezikshme, do të çojnë patjetër në polarizimin total të shoqërisë shqiptare, jo vetëm në Kosovë, por edhe më gjerë.