Disonanca absurde tė qeverisė socoaliste nė adresė tė FBKSH-sė (!)

Baromteri diplomatik

DISONANCA ABSURDE TĖ QEVERISĖ SOCIALISTE TĖ SHQIPĖRISĖ NĖ ADRESĖ TĖ FBKSH-SĖ (!)

“Ku e vė kėmbėn shkja barbari,
nuk ēelė lulja, e nuk mbin bari.”

(Vargje patriotike kundėr gjenocidit)

Prof.Dr. Mehdi HYSENI

Ky refren ėshtė shkėputur nga njė kėngė popullore patriotike shqiptare, mesazhi i sė cilės ėshtė i shprehur thjesht, nė mėnyrė tė pėrgjithėsuar dhe pa figuracion stilistik, por ėshtė shumė domethėnės, dhe me vlerė antologjike kombėtare e patriotike pėr brezat tonė tė sotėm, dhe pėr ata, qė do tė vijnė pas nesh. Kurrėn e kurrės, tė mos i shlyejnė nga ndjenja dhe kujtesa e tyre historike shqiptare: mizoritė, gjenocidin, hollokaustin e barbarėve serbomėdhenjė dhe sllavomėdhenjė, tė kryer mbi gjakun e pafalshėm tė shqiptarėve dhe tė Kosovės, gjatė viteve 1989-1999 tė fundshekullit XX.



Kėto vargje, edhe pse tė shprehura nė gjuhėn e poetikės popullore shqipe, duhet tė shėrbejnė si moto dhe, si leksion historik pėr tė gjithė ne, qė tė mos lejojmė dot mė pėrsėrtijen e hollokaustit serbomadh nė asnjė pėllėmbė tė shtrirjes natyrore-gjeografike tė Shqipėrisė Etnike. Posaēėrisht, kėtė apostrofim stigmatizues antibarbar (tė kėnduar nė frymėn e Rilindjes Kombėtare Shqiptare), duhet ta marrė me seriozitet politika dhe “diplomacia solemne” e Republikės sė Shqipėrisė e “elitės politike embrionale” e Fatos Nanos dhe e Ilir Metės, e cila pėr tė thelluar ndjenjėn e idilit romantik tė marrėdhėnieve ndėrshtetėrore me Beogradin, me Podogoricėn, me Shkupin dhe me Athinėn, po e injoron botėrisht prekjen e ēėshtjes koloniale tė shqiptarėve nė Ballkan. Kėtė “devizė” apolitike dhe abstrakte, e provon edhe “distnacimi i prerė” i politikės sė jashtme dhe i diplomacisė “fleksibile” tė Ilir Metės nga Fronti pėr Bashkimin Kombėtar Shqiptar (FBKSH). Nga ky kurs distancues shqiptaro-shqiptar i njė poltike tė kėtillė zyrtare tė Qeverisė sė Republikės sė Shqipėrisė, do tė pėrfitojė vetėm strategjia dhe taktika tradicionale e kolonialiste e qeverive tė Serbisė dhe e Malit tė Zi, tė IRJM-sė dhe tė Greqisė, e jo kursesi arritja e konsensusit pėr ribashkimin gjithėshqiptar, as normalizimi i marrėdhėnieve ndėrfqinjėsore, as procesi i paqes, i demokracisė, i sigurisė dhe i stabilizimit nė Ballkan. Pėr mė tepėr, njė antagonizėm i kėtillė shqiptaro-shqiptar, nuk do tė jetė as nė favor tė rrjedhave integruese tė sitemit global ndėrkombėtar.



Distancimi i tillė absurd i qarqeve politike zyrtare tė Shqipėrisė nga strategjia politike kombėtare dhe antikoloniale e Frontit pėr Bashkimin Kombėtar Shqiptar(FBKSH), nuk mund tė konsiderohet ndryshe veēse si njė mendjelehtėsi e verbėr politike, qė do tė reflektojė negativisht nė procesin e ribashkimit dhe tė zgjidhjes sė ēėshtjes koloniale shqiptare nė Ballkan. Gjithashtu, distancimi i theksuar nga FBKSH-ja, juridikisht dhe kombėtarisht ėshtė akt i papranueshėm, sepse, pikėsėpari, ėshtė nė kundėrshtim me pėrcaktimin e vullnetit tė lirė dhe demokratik tė popullit tė Republikės sė Shqipėrisė, tė sanksionuar nė Kushtetutėn mė tė re tė vitit 2002, qė ta realizojė ėndėrrėn qindravjeēare tė bashkimit nė njė shtet tė vetėm shqiptar. Nė preambulėn e kėsaj Kushtetute, thuhet: “Ne, populli i Shqipėrisė, krenar dhe i vetėdijshėm pėr historinė tonė, me pėrgjegjėsi pėr tė ardhmen, me besim te Zoti dhe/ose te vlera tė tjera universale,…. me aspiratėn shekullore tė popullit shqiptar pėr IDENTITETIN dhe BASHKIMIN KOMBĖTAR,…”(Kushtetuta e Republikės sė Shqipėrisė, Tiranė, 2002, f.5). Po ashtu, distancimi i politikės sė qeverisė sė Tiranės nga FBKSH-ja, ėshtė nė kolizion edhe me Nenin 8, paragrafi i parė i Kushtetutės shqiptare, ku thuhet:” Republika e Shqipėrisė mbron tė drejtat kombėtare tė popullit shqiptar qė jeton jashtė kufijve tė saj.”( Po aty, f.7). Fatkeqėsisht, asnjėrėn prej kėtyre dispozitave tė kėsaj Kushtetute, Qeveria e Shqipėrisė nuk i ka zbatuar nė praktikėn e saj tė derisotme ndaj zgjidhjes sė ēėshtjes koloniale tė shqiptarėve nė Ballkan, edhe pse sipas Kushtetutės sė saj tė noveluar (shekulli XXI, viti 2003) e ka pėr detyrė dhe mban pėrgjegjėsi, para kombit dhe historisė, qė tė jetėsojė konceptin e “bashkimit”, dhe t’i mbėshtetė drejtpėrdrejt shqiptarėt si politikisht, ashtu edhe ligjėrisht para bashkėsisė ndėrkombėtare, e jo ta mohojė Kushtetutėn e saj, tė drejtėn historike, morale e kombėtare mbi popullin dhe mbi territorin e vet etnik, duke u gjunjėzuar pėrpara armikut kolonialist sllav, pėrkatėsisht para interesave tė tij strategjike territoriale nė kurriz tė Shqipėrisė Etnike. Pikėrisht, ky indiferentizėm dhe vacuum i pajustifikueshėm i politikės sė jashtme dhe i diplomacisė sė “mėndafshtė” tė Qeverisė sė Republikės sė Shqipėrisė, ka ndikuar drejtpėrdrejt dhe tėrthorazi nė lindjen e Frontit pėr Bashkimin Kombėtar Shqiptar (FBKSH) dhe tė Armatės Kombėtare Shqiptare (AKSH), qė t’i akumulojnė dhe mobilizojnė forcat demokratike pėrparimtare gjithėshqiptare nė luftėn pėrbashkėt politike, diplomatike dhe ushtarake pėr tė dalė nga kthetrat e pėrgjakshme tė kolonializmit shekullor sllav. Ky oreintim politik kombėtar e antikolonial i FBKSH-sė dhe i AKSH-sė, nuk ėshtė “thikė nė shpinė Shqipėrisė”, ashtu si ka deklaruar ministri i Mbrojtjes, Pandeli Majko, por ėshtė leva mė e urtė, mė e fuqishme dhe mė largpamėse e shpėtimit tė Shqipėrisė Etnike nga “roli ekiulibrues” i “dimploamcisė moderatore” frikėsuese tė Qeverisė socialiste tė Fatos Nanos dhe, i ambicieve tė kolonializmit perandorak tė Serbisė dhe Malit tė Zi. Njė shembull tė kėtillė paradoksal, njeriu nuk mund ta gjejė as nė filmat e animaur tė Ēarli Ēaplinit. Si ėshtė e mundur qė gjysma e popullit (50%) e kolonizuar, nė vazhdimėsinė e tij historike qindravjeēare tė zhvillojė luftėra dhe kryengritje tė pėrgjakshme, duke u therorizuar pėr jetė a vdekje, e tė gjitha qeveritė e Tiranės (me pėrjashtim tė Qeverisė sė Pėrkohshme tė Vlorės sė Ismail Qemalit) ta kenė lėnė atė nė vijimėsi nė kėnetėn koloniale serbo+sllave, duke qėndruar duarkryq, dhe duke bėrė sehir “si njerka ndaj thjeshtėrve”, e jo si nėna ndaj fėmijėve tė saj. Njė qėndrim i kėtillė aversiv dhe shpėrfillės i regjimeve tė ndryshme tė Shqipėrisė sė cunguar (50%) ndaj gjysmės tjetėr tė robėruar nėn “piemontin” kolonial sllav, ėshtė antipod, dhe me prirje konfrontuese e subversive ndaj strategjisė sė Platformės politike dhe kombėtare tė Frontit pėr Bashkimin Kombėtar Shqiptar(FBKSH) nė arritjen e ribashkimit tė popullit dhe tė territorit indigjen shqiptar nė Ballkan. Nė radhė tė parė (sipas sė drejtės sė patjetėrsueshme historike mbi popullin dhe territorin etnik shqiptar dhe, sipas Kushtetutės sė Republikės sė Shqipėrisė, 2002), misionin e shenjtė tė ēlirimit antikolonial sllav dhe tė ribashkimit, si moralisht, politikisht, jurdikisht dhe ushtarakisht, do tė duhej ta inicionte, ta sensibilizonte, ta mbronte para bashkėsisė ndėrkombėtare, si dhe ta merrte pėrsipėr vetė Qeveria shqiptare, e jo Fronti pėr Bashkimin Kombėtar Shqiptar (FBKSH) pa asnjė atribut shtetėror, t’ia fillojė nga e para si forcė mobilizuese politike dhe ushtarake nė zgjidhjen e krizės koloniale njėshekullore tė shqiptarėve nė Ballkan. Nė rastin mė tė skajshėm, Qeveria socialiste e Tiranės, mund ta vėrė nėn “hipotekė” FBKSH-nė, vetėm pėr aryse se, kjo ia “uzurpoi para kohe” tė drejtėn e obligueshme kombėtare dhe ndėrkombėtare, qė tė reagojė ligjėrisht me mjetet pėrkatėse lidhur me zgjidhjen e ēėshtjes koloniale shqiptare nė Ballkan.



Strategjia dhe politika e FBKSH-sė, nė asnjė mėnyrė nuk do tė prishė ekuilibrin e misionit paqėsor tė KFOR-it dhe tė UNMIK-ut nė Kosovė, por ipso facto do tė prishė vetėm “hesapet e pazarit ditor” tė forcės sė ekuilibrit kolonial sllav nė rajonin e Shqipėrisė Etnike dhe, natyrisht trillet e diplomacisė sė kanonierave, dhe tė traktativave tė politikės sė jashtme tė Qeverisė socialiste tė Shqipėrisė, tė cilat e favorizojnė logjikėn e dialektikės koloniale tė Serbisė+Malit tė Zi, tė IRJM-sė dhe tė Greqisė.



Gjithashtu, simulimet diplomatike dhe “kritikat e mprehta” tė qeveritarėve socialistė, tė tandemit Meta – Majko, bien ndesh edhe me konkluzionet e argumentuara politike, diplomatike, juridike kombėtare dhe historike tė Platformės pėr zgjidhjen e ēėshtjes kombėtare Shqiptare tė Akademisė sė Shkencave tė Shqipėrisė, e cila zgjidhjen e ēėshtjes koloniale shqiptare nė Ballkan (sikurse edhe strategjia e Frontit pėr Bashkimin Kombėtar Shqiptar) e mbėshtet nė tė DREJTĖN DHE NĖ PARIMIN E VETĖVENBDOSJES :” nėse problemet etnike nė Ballkan, pėrfshirė kėtu edhe ēėshtjen e trojeve etnike shqiptare zgjidhen me zbatimin e parimit tė vetėvendosjes, vetėm atėherė Gadishulli i Hemusit do tė gjejė qetėsi, vetėm atėherė Ballkani nuk do tė jetė mė ‘fuqi baruti’, as do tė ketė nevojė pėr rreshtime politike tė shteteve kundėr njėri-tjetrit.”(Platformė pėr zgjidhjen e ēėshtjes kombėtare shqiptare, Akademia e Shkencave tė Shqipėrisė, Tiranė, 1998, f.30). Nė kėtė kontekst, me tė drejtė shtrohet pyetja, cila qeveri shqiptare, qoftė edhe kjo e kryeministrit Fatos Nano, ka atė tė drejtė morale dhe politike, qė parimet e strategjisė sė Platformės sė theksuar tė Akademisė sė Shkencave tė Shqipėrisė dhe tė Frontit pėr Bashkimin Kombėtar Shqiptar(FBKSH), t’i quajė “ilegale” dhe “thikė nė shpinė”, kur kėto janė legale dhe legjitime, sepse bazohen nė argumente aksiomatike dhe tė pakundėrshtueshme tė shkencės historike, politike dhe jurdike kombėtare dhe ndėrkombėtare. Si pushtetarėt e qeverisė socialiste tė Tiranės, ashtu edhe oponentėt e tjerė politikė tė FBKSH-sė, duhet t’i pėrkujtojmė se strategjia e Platformės sė FBKSH-sė, nuk ėshtė kurrfarė “produkti ilegal” as kurrfarė novus-i pėr politikėn kombėtare shqiptare, as pėr atė ndėrkombėtare, por ėshtė tėrėsisht i njohur dhe legal (si nė kuptimin e sė drejtės sė brendshme, ashtu edhe tė asaj ndėrkombėtare), me bazė tė qėndrueshme historiko-politike e kombėtare, qė daton qysh nga periudha e Rilindjes Kombėtare Shqiptare. Arteria parėsore e ndjenjės, dhe e forcės centrifugale politike dhe kombėtare e FBKSH-sė, ėshtė ideja e bashkimit nė njė front unik pėr t’i ēliruar trojet etnike shqiptare nga sundimi kolonial serbo+sllav, siē ėshtė konceptuar nė Programin e Lidhjes Shqiptare tė Prizrenit, nė veprimtarinė e rilindėsve, qė i pėrket fundit tė shekullit XIX dhe fillimit tė shekullit XX, si dhe nė parimin juridik tė vetėvendosjes tė sė drejtės pozitive ndėrkombėtare. Kėrkesa legjitime e pashmangshme e FBKSH-sė nė njohjen e sė drejtės sė vetėvendosjes sė Shqipėrisė sė kolonizuar etnike nuk prejudikon kurrfarė lufte, sepse bazohet nė konventat e sė drejtės ndėrkombėtare dhe nė Kartėn e Kombeve tė Bashkuara (sipas tė cilave tė gjithė popujve tė koloniazuar tė botės u ėshtė njohur e drejta e vetėvendosjes), por shkurtimi dhe mungesa e vetėvendosjes vetėm popullit shqiptar nė zemėr tė Evropės, pa dyshim (mos sot, nesėr) do tė sjellė luftėn nė Ballkan, dhe mė gjerė. Kėtė teori prognozuese tė sistemit tė marrėdhėnieve ndėrkombėtare, e ka parashikuar qė nė vitin 1878, edhe ideologu, strategu dhe politikani i shquar i Lidhjes Shqiptare tė Prizrenit, Abdyl Frashėri: “Nė rast se Fuqitė e Mėdha do ta dėnojnė kėtė popull trim dhe liridashės tė mbetet nė robėri dhe ca mė keq tė copėtohet midis shteteve fqinje, Gadishulli Ballkanik nuk do tė ketė kurrė qetėsi, sepse shqiptarėt nuk do tė pushojnė kurrė sė luftuari pėr tė fituar pavarėsinė e tyre kombėtare. Pėrkundrazi, nė rast se shqiptarėve do t’u njihen tė drejtat e tyre kombėtare, Shqipėria do tė bėhet faktor i paqes nė Gadishullin Ballkanik.”(Po aty, f.50, citat i cituar). Po nė kėtė frymė tė ndėrgjegjės sė lartė tė bashkimit kombėtar, janė shprehur me pendė, dhe kanė vepruar pareshtur, duke mos kursyer as djerėsėn as gjakun e tyre edhe Sami Frashėri, Naim Frashėri, Pashko Vasa, Naum Veqilharxhi, Jeronim de Rada, Haxhi Zeka(Lidhja e Pejės, mė 1899-1900, apeli, lufta dhe vendimet e saj historike ishin vazhdimėsi e idesė sė luftės dhe tė bashkimit tė Programit tė Lidhjes sė Prizrenit dhe tė rilindėsve, duke ripohuar teorikisht dhe praktikisht se: “Rruga e shpėtimit tė shqiptarėve ishte bashkimi, dhe betimi me njė Besa-Besė.”(Probleme tė pavarėsisė shqiptare, Akademia e Shkencave tė RPSSH, Tiranė, 1987, f.113), Hasan Prishtina, Isa Boletini, Ismail Qemali, Avni Rrustemi e shumė patriotė tė tjerė shqiptarė. Duhet tė theksojmė faktin se, pėrēues tė idesė dhe tė procesit tė koherencės sė bashkimit nė njė Front tė njėsuar kundėr tė gjithė armiqve sundues sllavė nė Ballkan, ishin edhe besėlidhja, rivendikimet, vendimet historike tė Kuvendit tė Pėrgjithshėm tė Junikut (maj 1912), dhe ato tė “Mbledhjes sė pėrfaqėsuesve tė Shqipėrisė sė Jugut, tė sanksionuara nė Memorandumin e Sinjės Berat), mė 23 korrik 1912” etj. (Po aty, f.113).



Nė kėtė vėshtrim tė retrospektives sė historisė sonė tė lavdishme kombėtare shqiptare, domosdo meriton jo vetėm tė pėrkujtohet me pietet tė lartė, por para sė gjithash, dhe mbi tė gjitha tė na shėrbej si udhėrrfim i ndritshėm dhe, pėrherė i gjallė, dhe i pavenitur ndėr breza, Manifesti i pavdekshėm historik pėr bashkimin kombėtar: “Shqipėria ē’ka qenė, ē’ėshtė dhe ē’do tė bėhet?”,i shkruar nga Sami Frashėri, Bukuresht, 1899. Edhe pse kjo vepėr ėshtė shkruar para njė shekulli, mesazhi i saj nė porteritizimin e vlerave tė qėndrueshme politike, kombėtare dhe shtetėrore tė Shqipėrisė, edhe sot, nė vitin 2003 tė shekullit XXI, ėshtė alarmues dhe, njėherazi sfidues pėr tė sotmen dhe tė nesėrmen e fatit tė shqiptarėve dhe tė Shqipėrisė Etnike nė Ballkan: “Nė qoftė se shqiptarėt do tė arrinin tė vendosnin njė lidhje tė fortė e do tė bashkoheshin tė gjithė si njė njeri i vetėm, arsyetonte Samiu, atėherė nuk do tė gjendej forcė qė tė guxonte t’u kundėrvihej Shqipėrisė dhe shqiptarėve.”(Po aty, f.112-113). 



Pavarėsisht nga toni i ashpėr dhe iracional i mesazhit tė disonancave negative tė ministrave ILir Meta dhe Pandeli Majko nė adresė tė FBKSH-sė dhe tė AKSH-sė, strategjia politike dhe kombėtare e kėtyre dy strukturave nuk ėshtė nė ndėrlidhuri me kurrfarė “fenomeni ilegal” apo tė “mafiave hibride nėntokėsore” (ashtu siē janė duke i etiketuar dhe, duke i pėrfolur ekspoziturat e vagabondizmit tė politikės propagandistike sllavo+kolaboracioniste, me qėllimin e fundmė, qė kėto dy struktura t’i izolojnė nga populli shqiptar, dhe nga bashkėsia ndėrkombėtare, nė veēanti nga SHBA-ja) pėr ta destabilizuar politikėn e brendshme ose tė jashtme tė Shqipėrisė, apo pėr t’ u konfrontuar me forcat paqėruajtėse tė UNMIK-ut ose tė KFOR-it. Pėrkundrazi, si FBKSH-ja, ashtu edhe struktura e saj AKSH-ja janė tė pėrqėndruara, qė tė luftojnė ēdo tendencė, dhe ēdo shfaqje tė terrorizmit apo tė ndonjė dukurie tjetėr negative qė kėrcėnon sigurinė dhe jetėn e ēdo qytetari (pavarėsisht nga pėrkatėsia e tyre etnike) nė hapėsirat e Shqipėrisė Etnike. Tė gjitha ato garnitura apo individė, tė maskuar nė “ēorapa tė zeza tė najllonit”, apo nėn uniforma tė falsifikuara, tė cilat nė emėr tė FBKSH-sė dhe tė AKSH-sė, janė shfaqur nga “hiri i panjohur” nėpėr mjediset shqiptare dhe, tė pėrziera, qė tė mbjellin frikė dhe urrejtje, duke i plaēkitur dhe duke i kėrcėnuar nė forma tė ndryshme brutale, dhe ēnjerėzore njerėzit e pafajashėm, ato nuk kanė kurrfarė lidhjeje as fizike, as politike e as ushtarake me forcat e FBKSH-sė dhe tė AKSH-sė. Kundėr kėsaj dukurie tė shėmtuar antinjerėzore dhe antishqiptare, zėdhėnėsit e FBKSH-sė dhe tė AKSH-sė, pėrmes komunikatave dhe deklaratave tė tyre zyrtare, disa herė radhazi janė prononcuar para opinionit publik tė brendshėm dhe atij ndėrkombėtar, duke i vėrė nė dijeni se kategorikisht distancohen nga veprimet e tilla tė fenomenit tė ashtuquajtur “maskaxhinj”, dhe shfrytėzues mizantropė tė popullit. Qeveria socialiste e Shqipėrisė, si dhe politika, dhe tė gjitha mjediset shqiptare, kėtė lloji krimi tė “maskuar” tė nėntokės shqiptare (qė me paturpėsi dhe pakurrfarė faktesh ua atribuojnė pjesėtarėve tė AKSH-sė), e kanė pėr detyrė ta identifikojnė dhe, ta gjykojnė publikisht para ligjit kombėtar dhe atij ndėrkombėtar, e jo atė t’ua mveshin forcave tė pafajshme ēlirimtare antikoloniale tė AKSH-sė.



Duke qenė se nė kuptimin e “deshifrimit” tė piratėve dhe tė grupeve banditeske tė rrugėve, (tė cilat, vėrtet “i kanė ardhur nė fyt popullit, edhe kėshtu tė kapitur nga tri luftėrat dhe nga skamja e mjerimi i padurueshėm”) mungon mbėshtetja konkrete e Qeverisė shqiptare, si dhe e subjketeve tė tjera politike shoqėrore brenda territorit tė Shqipėrisė Etnike tė kolonizuar, parapėlqehet dhe, gjithėsesi ėshtė nė interesin e pėrgjithshėm politik tė FBKSH-sė, tė AKSH-sė, si dhe tė popullit nė pėrgjithėsi, qė AKSH-ja aktivitetin e vet operativ, dhe tė gjithmbarshėm ta zhvillojė sipas konventave ndėrkombėtare tė sė drejtės humanitare ndėrkombėtare, dhe asaj tė luftės. Prandaj, pėr t’iu shmangur plotėsisht prirjeve etiketuese dhe anatemave ogurzeza tė tė gjithė armiqve tė AKSH-sė, dhe pėr t’u identifikuar plotėsisht nga “maskaxhinjtė”-hajnat e nėntokės shqiptare, si dhe pėr t’u liruar nga ēdo hipotekė dhe spekulim i propagandės sė luftės speciale serbe+sllave dhe kolaboracioniste dhe, mbi tė gjitha pėr t’iu pėrmbajtur normave dhe rregullave tė sė drejtės sė luftės, AKSH-ja nevojitet qė, tė veprojė nė pėrputhje me dispozitat e Rreguollres sė Hagės sė vitit 1907, Neni 2; me dispozitat e Konventės sė tretė tė Gjenevės (1949), Neni 4 (2) dhe (A6):” Pėr tė forcuar mbrojtjen e popullatės civile nga veprimet e ndryshme tė armikut, luftėtarėt kanė pėr detyrė tė dallohen nga popullata civile qoftė kur marrin pjesė nė ndonjė sulm, qoftė kur janė duke u pėrgatitur ndonjė operacion pėr sulm. Pėr kėtė qėllim,duhet tė pėrmbushen kėto kushte: (1) tė udhėheqen dhe tė komandohen nga njė person i caktuar sipas detyrės; (2) tė mbajnė simbolin e caktuar dhe tė dukshėn tė identifikimit nė uniformė;(3) tė mbajnė armėt publikisht; (4) qė nė operacionet e tyre, t’u pėrmbahen ligjeve dhe zakoneve tė luftės.”(Konventat e Gjeneves I, II, neni 13, dhe nenet 4,13,27-34 tė Koventės sė tretė dhe tė katėrt, Ingrid Detter, Law of War,Cambridge University Press, 2000, f.136)



Duke qenė se krijimi dhe organizimi i AKSH-sė ka karakter antikolonial, qė drejtpėrdrejt ėshtė i lidhur me sendėrtimin e sė drejtės sė vetėvendosjes, kjo ėshtė e obliguar, qė ta pėrfillė me konsekuencė edhe Protokollin I, 1977, neni 1, paragrafi 4, ku nė mėnyrė decidive parashikohet e drejta e zhvillimit tė veprimeve luftarake tė lėvizjeve ēlirimtare kundėr sundimit tė huaj kolonial, dhe regjimeve raciste, sikurse qė janė nė rastin konkret regjimet koloniale shtypėse tė Serbisė+Malit tė Zi, tė IRJM-sė dhe tė Greqisė ndaj shqiptarėve dhe territoreve tė tyre tė Shqipėrisė Etnike. 



“Leēitja” publike e FBKSH-sė dhe e AKSH-sė nga ana e Qeverisė socialiste, tė cilėn e drejton garnitura “trio dishepullore”: Fatos Nano, Ilir Meta, Pandeli Majko, duhet tė kuptohet si tejet serioze, dhe komplekse (paralajmėron pezullimin e mobilizimit politik, kombėtar, diplomatik dhe ushtarak tė FBKSH-sė dhe tė FBKSH-sė nė realizimin e kauzės sė shenjtė historike tė ribashkimit gjithėkombėtar tė Shqipėrisė Etnike, si dhe konfrontimin direkt me bashkėsinė ndėrkombėtare), sepse ka pėr qėllim qė nė mėnyrė perfide (duke luajtur nė letrat e “realpolitikės” integruese zonale sllave) shqiptarėt e kolonizuar nėn tutelėn sllave, t’i lėrė edhe mė tej tė ndarė me “murin kinez+sllav” nga Shqipėria e sotme. Mirėpo, pėr ta topitur kėtė “ndjenjė simpatie”, pėrkatėsisht kėtė manovrim tė diplomacisė “fleksibile” tė “trojkės” sė theksuar, tė gjitha forcat politike dhe jopolitike, pėrparimtare, demokratike dhe patriotike shqiptare ėshtė e domosdoshme, qė tė arrijnė KONSENSUSIN E BASHKIMIT, nė mėnyrė qė tė mbėshtesin me gjithė potencuialin e tyre strategjinė politike dhe ushtarake tė FBKSH-sė dhe tė AKSH-sė, sepse ėshtė e vetmja alternativė pozitive qė shpie nė skapullimin nga zgjedha e hegjemonizmit dhe e kolonializmit serbomalazez sllav. Tė gjitha ato politika tė “mėndafshta” tė aliazhuara me “lajthitjen” e rėndė tė padrejtėsisė historike ndaj tė sė drejtės sė vetėvendosjes sė shqiptarėve nga imperializmi i armiqėve sllavė tė Shqipėrisė sė kolonizuar as dikur, e as sot nuk janė nė intersin e pėrgjithshėm tė kombit as tė shtetit shqiptar. Pėrkundrazi, janė tė zhveshura tėrėsisht nga koherenca e objektivave prioritare tė zgjidhjes sė ēėshtjes koloniale nė Ballkan.



Mirėpo, nė rastin mė ekstrem, nėse diplomacia dhe politika e jashtme e Qeverisė sė Shqipėrisė, tė paktėn qėndron nė rolin e vrojtuesit statik, duke “abstenuar” me gjakftohtėsi nga roli udhėheqės kryesor i saj nė shtytjen dhe nė avancimin e procesit tė ribashkimit tė shqiptarėve dhe tė trojeve tė tyre etnike, do tė marrė mbi supe tė saj njė pėrgjegjėsi tė madhe para popullit dhe historisė kombėtare shqiptare. Si Qeveria socialiste e Tiranės, ashtu edhe tė gjitha qendrat e vendojes sė politikės shqiptare, duhet ta mbajnė parasysh faktin se, esenca e politikės dhe e stratgjisė sė Frontit pėr Bashkimin Kombėtar Shqiptar(FBKSH) qėndron nė realizimin e e sė drejtės dhe tė parimit tė vetėvendosjes sė shqiptarėve dhe tė territoreve tė tyre etnike, e jo nė domosdoshmėrinė e pakushtėzuar, qė tė hyjė nė luftė pėr t’i shtypur ose pushtuar tė tjerėt. Njė kėrkesė e kėtillė me peshė historiko-politike kombėtare dhe, imediate e Frontit pėr Bashkimin Kombėtar Shqiptar(FBKSH), e ka bazėn e qėndrueshme juridike-ligjore edhe nė Kartėn e Kombeve tė Bashkuara, Neni 1, paragrafi 2, dhe neni 55, ku flitet se “tė gjithė popujt, duhet tė jenė tė barabartė dhe tė gėzojnė tė drejtėn e vetėvendosjes”. Po nė kėtė frymė tė objektivave dhe tė parimeve kryesore tė Kartės sė tyre, Kombet e Bashkuara, miratuan edhe Deklaratėn e njohjes sė pavarėsisė vendeve dhe popujve kolonialė (Rezoluta 1514/XV/, e miratuar mė 1960 nga Asambleja e Pėrgjithshme e OKB-sė), e cila ishte bazamenti themeltar juridik i ndryshimit tė gjeografisė politike tė vendeve dhe, tė popujve tė koloniazuar nė mbarė botėn (pėrpos nė Ballkan, ku 50% e territorit dhe e popullit shqiptar ėshtė “plaēkė koloniale” e Serbisė+Mali i Zi, IRJM, dhe Greqia).