Qendra për informim Lajmet.com

Pse policia i prin politikës?

Nga EMIN AZEMI

Politika në Maqedoni është bërë peng i qasjes së gabuar për zgjidhjen e problemeve aktuale. Dalja në skenë me aq komoditet e policisë në rajonin e Likovës sikur flet për një mungesë të theksuar të zgjidhjeve politike atje. Ndërkaq, praktika ka dëshmuar se gjithmonë kur policia i ka prirë politikës, kjo e fundit është bërë viktimë e situatës dhe penguese e proceseve. Me një polici ende të pareformuar dhe të paspecializuar për situata të jashtëzakonshme, rajoni i Likovës mund të shndërrohet në një karantinë edhe më të madh antidemokratik, kurse politika që qasjen policore e konsideron më të preferuarën, bëhet ushqim i kësaj antidemokracie.
Fatkeqësisht, banorët e stërlodhur të Likovës këto ditë ushqim të vetëm kanë këtë lloj produkti që e servir politika, ndërkohë që autoriteti dhe ndikimi i përfaqësuesve shqiptarë në qeveri dhe në Parlament nuk po i jep rezultatet e duhura. Këta të fundit janë tepër të hutuar dhe i kanë humbur akseset e domosdoshme me elektoratin e tyre. Sikur përfaqësuesit shqiptarë të demonstronin një ndikim më të madh në rajon, me siguri nuk do të kishte nevojë për këso dramash policore-ushtarake. Në anën tjetër, popullata e rajonit të Likovës edhe kësaj radhe duhet ta japë provimin. Në radhë të parë, duke mos rënë pre e provokimeve të rastit që mund të vijnë nga të gjitha anët, por edhe duke bashkëpunuar më tepër me përfaqësuesit shqiptarë në komunë dhe në institucionet qendrore. Popullata, megjithatë, duhet t’i dëgjojë këshillat e përfaqësuesve shqiptarë dhe nga këta të fundit duhet të kërkojnë që të jenë sa më aktivë në përballimin e kësaj situate.
Një konfuzitet tjetër shtesë, që po e rëndon situatën, edhe ashtu të tensionuar, është edhe kakofonia e kompetencave të njerëzve të uniformuar që veten e quajnë AKSH. Ende nuk e kemi të qartë se pse në opinion po paraqiten kaq shumë AKSH dhe pse ky formacion ushtarak nuk del me vlerësime më kompetente për rrjedhën e situatës momentale në terren? Fundja, edhe ky formacion ushtarak nuk mund ta sfidojë gjendjen momentale me divergjenca të brendshme që për pasojë mund të ketë daljen e situatës nga kontrolli dhe formalizimin e individëve pa autoritet në masë.
Shqiptarët e rajonit të Likovës janë ngopur me trazira. Oferta e munguar drejtuar atyre, duhet urgjentisht të kompensohet me vende të reja pune, me infrastrukturë dhe shërbime cilësore publike, me perspektivë ekonomike dhe me strategji afatgjatë për investime. Të gjitha ofertat e tjera, janë të kota.
Madje edhe oferta më e fundit e forcave të mëdha policore e ushtarake maqedonase.Vendndodhja e tensioneve të reja përfshin një rajon që doli nga lufta e vitit 2001 me koston më të lartë. Gjeografia e këtyre tensioneve prek arteriet më të ndjeshme të një hapësire, e cila historikisht ka qenë e ekspozuar ndaj goditjeve më të pamëshirshme. Goditja më e re që po i bëhet rajonit të Likovës, nxjerr në sipërfaqe dilemën nëse ngjarjet e ditëve të fundit gjeneroheshin nga shtytës të brendshëm, apo ato kishin një nxitje nga
jashtë. Nëse shtytja e brendshme kishte për bazë pakënaqësinë e shqiptarëve nga dinamika e implementimit të Marrëveshjes së Ohrit, kjo assesi nuk mund të justifikojë veprimet që nxisin reaksione të pakontrolluara të shtetit. Në anën tjetër, nëse të gjitha këto ngjarje kishin një nxitje nga jashtë, nga faktorë që nuk kanë ndonjë kontur të qartë politik, intelektual e shpirtëror, ato gjithsesi do të duhej të kenë një qëllim final. Se cili mund të jetë ky qëllim dhe sa çdo pakënaqësi popullore duhet të nxisë reaksione të pakontrolluara policore e ushtarake, janë çështje që meritojnë një analizë më të thuktë nga faktorët politikë e analitikë.
Fatkeqësisht, rajoni i Likovë-Kumanovës sikur është shndërruar në njëfarë poligoni ku duhet të testohen disa parametra që lidhen me ecuritë politike në Maqedoni. Të gjithë e dinë se Avdyl Jakupi-Çakalli është nga Haraçina e jo nga Likova dhe të gjithë e dinë se edhe në Kërçovë, Strugë, Dibër, Gostivar etj. duhet të implementohet Marrëveshja e Ohrit. Tani po del se vetëm rajoni i Likovë-Kumanovës e ka për detyrë shtëpie të bëhet strehë e ish-komandantëve të pakënaqur të UÇK-së dhe vetëm ky rajon, gjoja, është i pakënaqur me implementimin e Marrëveshjes së Ohrit.
Tingëllon paksa provinciale, por e vërteta duhet të thuhet publikisht, se rajoni i Likovë-Kumanovës padrejtësisht po nënçmohet dhe po nëpërkëmbet, andaj, sipas kësaj logjike, ky rajon, ose duhet të jetë njëfarë arene gladiatorësh, ose njëfarë mbushëse e baterive me patriotizëm sezonal. Edhe Branko Cervenkovski edhe Ali Ahmeti duhet t’i qasen krejt ndryshe rajonit të Likovës-Kumanovës. I pari, Cervenkovski, nuk duhet të frustrohet aq shumë nga “fenomeni Çakalla”, dhe nuk duhet të harrojë se ai para dhjetë muajve pati fenomene të ngjashme, mirëpo ai brenda natës “Çakallat” e veta i legalizoi në njësi të rregullt, që do të financohej nga buxheti i shtetit.
I dyti, Ahmeti, duhet ta përkujtojë partnerin e tij të koalicionit, se sindromi i moszgjidhjes së statusit të ish-luftëtarëve shqiptarë mund të riprodukojë “fenomenin Çakalla”. Nëse me rastin e rebelimit të “Luanëve” shteti nuk përdori masa represive shtypëse dhe nuk e involvoi popullatën në skena të torturimit psikik, atëherë me çfarë të drejte tani aktivizohet gjithë kjo makineri e shtetit për ta disiplinuar një ish- luftëtar të UÇK-së. Kuptimi gjeografik për rajonin e Likovës-Kumanovës, nuk është e thënë që të mbulojë gjithmonë edhe kuptimin asociativ të motiveve që brenda ditës mund të bëhen gjithëkombëtare. Sepse, fundja Likova-Kumanova nuk është kërthiza e hapësirës kombëtare shqiptare.